Er zijn zowel miljonairs als armoedzaaiers nodig

Het artikel in M van 2 juni over de huisvestingsproblemen in Amsterdam maakt twee missers.1) De gemeente wordt verweten dat ze vasthoudt aan sociale woningbouw terwijl de doelgroep kleiner is dan de voor hen beschikbare woonvoorraad. Het is echter een legitieme politieke keuze om zowel miljonairs als armoedzaaiers te behouden. Ook in Amsterdam moet iemand de vakken vullen en de straten vegen. Wanneer zij de stad moeten verlaten, zal de `banlieue` zoals in Frankrijk ontstaan en de aanzienlijke vervoersproblemen rond Amsterdam toenemen.

Deze dynamiek is geen natuurverschijnsel - in de jaren `70 gebeurde precies het omgekeerde - maar afhankelijk van factoren die beïnvloedbaar zijn door beleid wanneer politici een duidelijke keuze maken en de juiste instrumenten hanteren.2) Velen blijven goedkoop `sociaal` wonen ook al verdienen ze `te veel`. Zij krijgen de schuld dat Amsterdam op slot zit. Zij kunnen echter ook nergens naar toe. Boven de sociale sector komt een hele tijd niets, en dan de veel te dure vrije-huur en koopwoningen. Hiervoor moeten zij tot vijfmaal hogere maandlasten betalen voor vaak marginaal betere woningen.

De prijsstijgingen zijn puur inflatoir: dezelfde hoop stenen kost ieder jaar meer euro`s. Uiteindelijk is het probleem niet een gebrek aan huizen maar een teveel aan geld. Huizenprijzen worden niet bepaald door de kostprijs maar door de financieringslast. De hypotheekrente-aftrek - een subsidie van huurders aan huiseigenaren via de belasting - moet zo snel mogelijk worden afgeschaft, en banken mogen mensen niet meer opzadelen met een onaflosbare schuld.