Backpacken in de outback

Dana Linssen bespreekt vier films waarin de hoofdpersonen een griezelige reis door de Australische wildernis maken

In Wolf Creek (Greg McLean, 2005) vloeit heel wat meer bloed dan in Gone, en de psycho is in dit geval niet een Amerikaan met intimiteitissues maar een louche local. Voor de rest is het gegeven hetzelfde: backpackers ga toch niet alleen de Australische outback in en vertrouw niet iedere behulpzame bushman die aanbiedt om je overgekookte auto te repareren. De film werd een culthitje, vooral door z’n overeenkomsten met The Texas Chainsaw Massacre. Wolf Creek Year : 2006 Director : Greg McLean
In Wolf Creek (Greg McLean, 2005) vloeit heel wat meer bloed dan in Gone, en de psycho is in dit geval niet een Amerikaan met intimiteitissues maar een louche local. Voor de rest is het gegeven hetzelfde: backpackers ga toch niet alleen de Australische outback in en vertrouw niet iedere behulpzame bushman die aanbiedt om je overgekookte auto te repareren. De film werd een culthitje, vooral door z’n overeenkomsten met The Texas Chainsaw Massacre. Wolf Creek Year : 2006 Director : Greg McLean PHOTOS12

Gone: The Trip of a Lifetime (Universal)Film Extra’s

Gone: The Trip of a Lifetime is niet te vinden op de IMDb site. Voor de meeste filmliefhebbers is het een automatische handeling: even wat extra informatie over een film opzoeken op www.imdb.com, waarbij dat imdb staat voor internet movie database. Het is beslist het grootse online data-archief dat er over film bestaat. Het is ook een perfecte afspiegeling van de Angelsaksische hegemonie: naar veel films die niet ooit in een Engels nagesynchroniseerde of ondertitelde versie de wereld over zijn gegaan, zul je vergeefs zoeken. Opmerkelijk is het daarom dat er nu eens een Engelstalige film door het net is geglipt, en niet eens een slechte.

Gone: The Trip of a Lifetime werd geregisseerd door Ringan Ledwigde, die volgens diezelfde IMDb misschien wel een keer te gast is geweest in het Catalaanse cultuurprogramma Silenci?, maar verder de grote ombekende is. In het dagelijks leven is Ledwigde een Londense commercialregisseur die met Gone in 2005 zijn speelfilmdebuut maakte, al bleef de film om onduidelijke redenen (het kan iets met het gelijktijdig geproduceerde Wolf Creek, zie kader, te maken hebben) twee jaar op de plank liggen. Dit voorjaar werd hij in Engeland alsnog uitgebracht. In Nederland verschijnt hij direct op dvd.

Voor iemand die gewend is met Adidas- en Volkswagen-budgetten te werken, houdt Ledwidge het bescheiden. Drie hoofdpersonen, een auto, en het onmetelijke Australische binnenland heeft hij slechts nodig om een intrigerende thriller neer te zetten over een reisgenoot from hell. Je ziet het eigenlijk al meteen: er deugt iets niet aan die aardige Amerikaan Taylor, die de jonge Engelsman Alex een drankje, een slaapplaats en een lift aanbiedt.

Als later Alex’ vriendin Spohie zich bij het tweetal voegt, ontspint zich een geniepig kat- en muisspel, met een grote mythische inzet. Taylor is zo’n psychopaat die als plaatsvervangende wraakengel de dingen op aarde wel even komt rechtzetten, ook als hij ze daarvoor eerst moet verstoren. En alles met een glimlach. Het is een beetje Single White Female meets Duel meets Deliverance.

En alles wordt onbehaaglijk: waarom moet die Taylor zo nodig overal polaroids van nemen? En waarom komen ze een Schots meisje tegen dat hem met Jamie aanspreekt? Ik was op een gegeven moment wel benieuwd naar de betekenis van het zelfgeschreven Hebreeuws op zijn T-shirt (‘Mij is de wrake?’) En waarom doet hij eigenlijk zoals hij doet? Maar nee, dit kwaad heeft het aardige gezicht van een adolescent, maar geen enkele reden. Dat maakt het altijd enger.