DUNGEN

Het Zweedse eenmansproject Dungen begint steeds meer op een rockband te lijken. Dan wel een psychedelische rockband van begin jaren ’70, want spil van de band, Gustav Ejstes, laat zich vooral sturen door de progressieve rock uit die tijd. Dungens 4de album Tio Bitar (Tien Stukken) varieert van pastorale folk met fluit en viool tot breed uitwaaierende gitaarescapades, waarbij gitarist Reine Fiske met zijn fuzzpedaal de grenzen van vervorming zoekt. Jimi Hendrix is zíjn grote voorbeeld, maar deze langharige Viking is bij lange na niet zo funky als de meester. Bij elkaar is Tio Bitar wel een bevlogen werkstuk, door de wisselende sferen en de mysterieus omfloerste zang. Soms is het een struikelblok dat niet-Scandinaviërs er zo weinig van verstaan, nota bene in het lied Mon amour dat met zijn extreem langgerekte en ruige gitaarsolo geen concessies doet aan het BZN-gevoel. Ikea-pop is het niet; eerder uit knoestig eikenhout gebeiteld door stoere bosbewoners.

Jan Vollaard

Dungen: Tio Bitar (Subliminal Sounds/Clearspot)