Feestgraag publiek overstemt Gilberto

Concert: Bebel Gilberto. Gehoord: 6/6 Paradiso, Amsterdam.

Bevallig krulde Bebel Gilberto zich nog eens op in haar zwarte kuipstoel, waarna ze er langzaam op ronddraaide. Haar jurkje kroop op, maar het deerde de zangeres nauwelijks. Met haar voeten op de leuning, het hoofd achterover en haren op de grond, fluisterzong ze haar publiek toe. Maar wat een zwoele, exotische act had kunnen zijn, kwam gisteravond nauwelijks van de grond.

Het is die beroemde achternaam die bij voorbaat al zorgt voor uitverkochte zalen. Met de Gilberto’s, in het bijzonder natuurlijk de Braziliaanse bossa nova-grondlegger João Gilberto, kreeg de verleidelijke bossa een gezicht. Zijn dochter Bebel gooide in 2000 hoge ogen met haar warmbloedige cd Tanto Tempo – een staaltje verfijnde hedendaagse bossa nova, dat plezier, warmte en liefde uitdroeg. Haar zachtzinnige, zwoele liedjes sloten perfect aan bij de heersende lounge en chill-out-trend van die tijd.

In die lijn is de populaire, eigengereide zangeres door de jaren blijven werken: rustige, teentappende ritmes, hypnotiserende klanken en een stem die daar verleidelijk overheen en tussendoor ruist. Gisteravond kwam Gilberto haar nieuwe, derde album Momento presenteren, die je zou kunnen beschouwen als een optelsom van haar eerste twee cd’s. Maar net als bij haar eerdere optredens in Amsterdam nam het harde publieksrumoer het vrijwel meteen over van de slecht versterkte muziek op het podium.

Gilberto en haar begeleiders, die tegen beter weten in met het subtiele instrumentarium van dwarsfluit, akoestische gitaar en marimba kwamen spelen, voerden de hele avond een ongelijke strijd om niet enkel als muzikaal behang te fungeren. Het mag nu toch wel duidelijk zijn; lome Braziliaanse uitvoeringen en een popzaal als Paradiso vormen geen passende combinatie. De sensueel bedoelde klanken kregen nauwelijks grip op de toehoorders – die zijn er alleen op uit een latin-feestje te bouwen – en vervlogen direct.

Het werd een stijve cocktailparty met een krampachtige hoofdgast die van gekheid niet meer wist hoe ze haar borrelende gasten moest vermaken. Met de moed der wanhoop liet ze de hitnummers steeds langer duren, met veel repeterende refreintjes om mee te klappen. Losjes, niet te moeilijk. Laten we dus maar toosten op een mooie zomer.