Stom, stom, stom

Het was vers geperst sinaasappelsap dat ik in één keer naar binnengoot op een terras in Antwerpen-Zuid. Het smaakte gezond, zeker na een lange nacht met promillage. Ik proefde de zuivere natuur op mijn tong.

Sinaasappelsap heeft eigenlijk maar één nadeel. Als ik het drink vlak voor hardlopen of fietsen, heeft het de neiging weer terug te keren naar het gat waar het net ingegoten is. Het is te zuur en dat wil mijn hardwerkende maag tijdens de inspanning niet verwerken. Kortom, sinaasappelsap boert op.

Op de sportpagina van deze krant kwam ik zaterdag in een interview met wielrenner Marc Lotz het woord ‘sinaasappelsap’ weer tegen. Lotz heeft er net twee jaar schorsing op zitten nadat hij toegaf epo gebruikt te hebben om beter te kunnen herstellen.

Lotz: „Een dokter heeft ooit gezegd dat epo net zo gezond is als sinaasappelsap.”

Epo net zo gezond als sinaasappelsap. Ik las het zinnetje nog eens. Ja hoor, de woorden epo en sinaasappelsap gingen echt hand in hand in één zin uit de mond van een wielrenner.

„Er zijn toch geen doden gevallen door epo?” stelde Lotz ook nog. Hij had volkomen gelijk. De profwielrenners die de afgelopen weken bekenden het spul gebruikt te hebben, zaten er allemaal fris bij. Er rolden een paar traantjes hier en daar, maar die zochten hun weg over een oergezonde kop.

Gek eigenlijk dat renners die bekenden zulk larmoyant gedrag vertoonden. Ze schaamden zich voor hun zoontje, ze gingen al gebukt staan om geslagen te worden. Nergens een verhaal over hoe lekker het gebruik van epo wel niet is als het, mits goed gedoseerd, in je lichaam ronddraait.

Maar nee, alleen bekentenissen met een zuinig gezicht. Spijt, spijt, spijt. Stom, stom, stom.

Precies veertig jaar geleden maakten The Beatles een van de belangrijkste platen uit de pophistorie: Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band. Elke noot van dat album verzoop in een mix van marihuana en LSD. The Beatles tripten erop los. Sans gêne. En iedereen mocht horen hoe fijn dat was.

In hartje Antwerpen zag ik een affiche van The Stones hangen, als aankondiging voor hun nieuwe tour. De vier oude mannen keken me aan, met holle ogen van de jarenlange overgave voor rock ‘n’ roll. Dokter Fuentes, alstublieft, kom vanuit uw hol in Spanje over de brug met een paar zakken opgewaardeerd wielerbloed, anders halen ze de pauze van hun act niet.

In Italië kwam het peloton gistermiddag in hartje Milaan over de streep. De verslaggevers van de RAI was te verstaan gegeven niet meer over epo te praten tijdens de koers. Was ook helemaal niet nodig. Het was een prachtige ronde. Er waren enerverende bergetappes met stijgingspercentages die je normaal maar één kilometer lang tegenkomt in een klassieker. En toch haalde het gros van het peloton de top van de hellingen.

Danilo di Luca – eigenlijk de man voor eendaagse wedstrijden – kon de drie weken durende Giro prima aan. Hij werd de terechte winnaar; Di Luca was de sterkste, de slimste en heeft bovendien een mooie zit. Ooit, als zijn fiets in de schuur staat, zal Di Luca ons uit de doeken doen hoeveel overheerlijke sinaasappelsap hij onderweg tot zich nam. Met hier en daar een boertje tot gevolg. Want hoe je het ook wendt of keert; het blijft natuurlijk sinaasappelsap.