Uiterlijke opleving is hard nodig in Lelystad

Bernard Hulsman gruwt van het nieuwe theater Agora in Lelystad, tenminste zolang hij buiten staat (NRC Handelsblad, 25 mei).

Na de entree gepasseerd te zijn, spreekt hij van `beloning` en van `behaaglijkheid`. Ik kan mij naast zijn beschrijving alleen een beeld van de buitenkant vormen via de mooie strakke foto. Ik zie daarop geen schreeuwerig, maar gloedvol oranje. Dat terugkomt in de ramen op de achtergrond, in de werkmansjassen, zelfs passend bij de warmbruine tinten van het nog open zand. (Wat voor - beeldmedebepalend - straatwerk komt daar volgende week te liggen?)

Ook het blauw van de hemel weerkaatst prachtig in het hoge voorgevelraam. De grijszwarte raamlijsten contrasteren aangenaam met dit alles. Verder: lijnen strak en helder als van een kristal; wat is daar op tegen? Zelfs zijn de aluminium wandplaten enigszins gebutst al, net als bij een aarde-echt kristal. En je ergernis uitspreken over een centimeter te kort? Tja

Volgens mij is de heer Hulsman vooral niet gecharmeerd van de `hossende` voetbalsupporters der Lage Landen, is zijn oranje associatie daarmee zó sterk, dat hij weinig waardering heeft voor een uiterlijke opleving in een `polderstad` die dit hard nodig heeft.