Actie

Het moet een eigenaardige gewaarwording zijn aan het einde van een werkdag je kantoor te verlaten en buiten op de stoep een aantal actievoerders aan te treffen, die woedend naar je schreeuwen: „Schan-de, schan-de, bloed aan je han-den!”

Het overkwam gistermiddag de werknemers die het gebouw van Beursplein 5, vlakbij de Bijenkorf, in Amsterdam verlieten. Daar is het Nederlandse kantoor van NYSE Euronext gevestigd, de grote internationale beursgroep. Euronext verhandelt ook aandelen van Huntingdon Life Sciences (HLS), het grootste commerciële proefdierlaboratorium van Europa. De actievoerders waren van de Anti Dierproeven Coalitie, een Nederlands-Belgische groep, speciaal opgericht om sluiting van HLS te bereiken. Daartoe worden opdrachtgevers, aandeelhouders en leveranciers van HLS bestookt.

Zulke feiten worden pas duidelijk als je de demonstratie een poosje volgt. Eerst hoor je alleen maar een actievoerder, die bijna onverstaanbaar in zijn megafoon tegen een gebouw staat te schelden. Bij de ingang van het gebouw stonden vier gezonnebrilde bodyguards onbewogen toe te kijken. Terzijde hield een groepje politiemensen toezicht. Een Belgisch meisje verschafte achter een tafeltje van de actievoerders summiere informatie.

„Hij moet duidelijker praten”, zei ik tegen haar, terwijl ik op de actievoerder wees. Ze glimlachte. Bij zulke actiegroepen vraag ik me af of het eigenlijk wel de bedoeling is de publieke opinie van hun goede bedoelingen te overtuigen. Ze richten zich liever direct tot ‘de daders’. Misschien een efficiënte manier van actievoeren, maar er spreekt ook een zeker dedain voor het publiek uit, een vertoon van morele superioriteit ook.

Of HLS zich aan ontoelaatbare praktijken schuldig maakt, kan de voorbijganger – en dat was ik gisteren ook – niet beoordelen. Maar al is slechts tien procent waar van wat de actievoerders beweren, dan is dat al ernstig genoeg. Een citaat uit hun flyer: „Meer dan 70.000 dieren zitten in angst hun dood af te wachten zonder ooit het daglicht te zien. Honden, apen, muizen, konijnen, katten en zelfs vissen, vogels en varkens. Elke dag sterven hier 500 dieren een gruwelijke dood. HLS is gespecialiseerd in giftigheidstesten die zij in opdracht van de chemische en farmaceutische industrie uitvoert.”

Ik zat die schokkende mededelingen te lezen, terwijl werknemers het beursgebouw verlieten. Daar ging vermoedelijk een keurige secretaresse, tas om de schouder. „U mevrouwtje”, riep de Belgische actieleider haar met zijn megafoon achterna, „U, die die bruine jas nu dichtknoopt, kunt u nog wel elke morgen in de spiegel kijken?” De secretaresse beende haastig voort, de blik neergeslagen.

„Dat kereltje in dat roze hemd”, riep de actievoerder naar een andere, mannelijke, loonslaaf: „U bent verantwoordelijk voor wat Euronext doet!” En tegen een moeder die haar fiets-met-kinderzitje uit het rek probeerde los te wrikken: „U ontkent, maar wij weten beter!”

Elke schreeuw van de actieleider werd gevolgd door het gekrijs van een koortje vrouwelijke actievoerders: „Bloed! Bloed! Bloed aan je handen!” En: „Dierenbeulen, dierenmoordenaars!” Gejoel, wijsvingers die de werknemers nawezen. Alleen twee zwarte werknemers mochten ongehinderd passeren, die zijn kennelijk beter voor dieren.

Als die actievoerders écht wat voor de dieren willen bereiken, zouden ze misschien toch wat meer van mensen moeten houden.