Wagen zonder geheimen

Zesenzestig liter diesel. Vijf flessen bronwater. Fruit en zelfgesmeerde boterhammen in een tas op de achterbank. De versleten wegenkaart van Europa als geheugensteun. Een slaapzak, toilettas, schoon ondergoed en een tankje met reservebrandstof in de kofferbak. Voor het statige hoofdkantoor van de importeur wacht de testauto, het is tien uur in de morgen.

Ofschoon bedoeld als een forse middenklasser waarin de lijnen van het topmodel, Mercedes S, zijn verwerkt, oogt de C lichtvoetig. De Avantgarde-versie torst een forse ster in de grille die is bedoeld als afrodisiacum voor een jonger koperspubliek. Voor de sigarenrokende liefhebbers van het merk is er een bedaagde grille en het wereldbekende logo óp de motorkap van de Elegance. Het interieur is vernoemd naar de Engelse havenstad Liverpool. Het perfect afgewerkte kunstleer is niet van echt te onderscheiden, is daarbij verregaand kinder-, kruimeldief- en huisdierbestendig. Jammer genoeg riekt het niet naar dierenhuid en daar moet toch iets op te verzinnen zijn.

En al na een paar kilometer trek ik een al eerder getrokken conclusie: deze auto past als een handschoen. Alsof we elkaar al jaren kennen. Een conclusie die ook kan worden getrokken voor de duurdere Mercedes modellen; hij ontbreekt evenwel bij de instappers A en B. Aangeland op de Autobahn de cruisecontrol op adviessnelheid 130 gezet en de C voor de komende uren zijn gang laten gaan. De wagen is ondanks het uren durende noodweer ongemeen stabiel, heeft weinig last van vermoeiende wind- en afrolgeluiden.

Voorbij Frankfurt een Imbiss aangedaan en met leedvermaak moeten concluderen dat ook in ons buurland door de tonnen worst- en zigeunersaus en vele vaten bier het overgewicht heeft toegeslagen. Maar de espresso pruttelt mondiaal uit dezelfde machines en smaakt en geurt dientengevolge overal gelijk.

Het als een landingsgestel in- en uitklappende navigatiesysteem meldt vlak voor Bazel een file en leidt ons om, met na elke instructie het welopgevoede alstublieft. Wat betreft de bediening van auto en het (optionele) navigatie/audiosysteem blijft geen enkel geheim een geheim: alles is intuïtief en zonder handleiding te bedienen. Daarmee is het hanteren van op de meest ongelegen ogenblikken tegenstribbelende elektronica dit keer goed te overzien.

Ditmaal niet de Gotthardtunnel maar een autotrein genomen. Wat weliswaar gunstig is voor het verbruik, maar deze aartsdonkere en met geratel begeleidde helletocht door een bergwand in een auto die niet verlaten mag worden, is geen optie voor weekhartigen. De bijna verlaten Simplonpas wacht en als een geit klimt de C naar 2005 meter. Waar het sneeuwt en de espresso in het Italiaans kan worden besteld.

Nog lang niet moe en met de brandstofmeter in het reservegedeelte storten we ons naar beneden en wat stuurt en indien nodig remt deze auto geweldig! Met een afgeslagen motor en daarbij laverend om een van de vele standbeelden ter ere van gevallenen uit de hier gevoerde oorlogen, tot aan de oever van het Lago d’Orta gerold. Ik heb mijn gezichtmet ijskoud smeltwater opgefrist. En me daarna aan een smetteloze tafel van Albergo Pomodor geïnstalleerd. Om daar tussen de immer kakelende Italianen een dampend bord pasta met venusschelpen weg te werken.

Exact tien uur later, met een leeggereden tank en na een afstand van bijna elfhonderd kilometer te hebben afgelegd, ben ik nog zo fris als een Italiaanse beekforel. Wat alles zegt over deze bijna perfecte Mercedes, die met verve de concurrentie met de gelijkgeprijsde BMW 3-serie aan kan.

Freddy Rikken is fotograaf en rijdt in een Porsche Carrera 911 S