Iedereen let op het gewicht van Al Gore

Al Gore gebruikt zijn nieuwe boek voor een gooi naar het presidentschap, zeggen medestanders.

Een kwestie van zorgvuldige berekening.

Aan afvallen is hij nog niet toegekomen. Volgens de conventional wisdom in Washington is oplettendheid geboden zodra oud-vicepresident Al Gore zijn overgewicht gaat wegwerken; dan maakt hij zich op voor de presidentsrace van 2008. Maar zijn buik puilt nog altijd uit. Het zweet gutst van zijn voorhoofd. En zijn bovenbenen zijn zo vet, dat hij bij het lopen zijn knieën naar buiten moet duwen, een soort o-benen, om een stap te kunnen zetten.

Gore was woensdag terug in Washington, en het was een hartstochtelijk weerzien. Gejoel, stickers, buttons, een liedje: Run Al, Run! Hij oogde authentieker dan gebruikelijk, de mediastrategen hadden blijkbaar een dagje vrij: zijn vormeloze grijze kostuum kreukte van top tot teen.

De zaal was al weken uitverkocht. Een uur tevoren hadden zich rijen van ruim honderd meter gevormd voor de George Washington-universiteit, waar hij zou spreken over zijn nieuwe boek, The Assault on Reason – een sombere bespiegeling, zeer on-Amerikaans, over de invloed van moderne media op het openbare leven.

Nu veel Amerikanen hun kennis van de wereld nog slechts ontlenen aan nieuwsflitsen van dertig seconden is er een beeldcultuur ontstaan die elke regering in staat stelt feiten te negeren dan wel te manipuleren, aldus het boek. Met alle gevolgen van dien. Amerikanen geloofden in 2002 massaal dat Saddam Hussein achter ‘9/11’ zat; waarschuwingen dat de invasie van Irak zou uitlopen op een burgeroorlog werden genegeerd; wetenschappelijk bewijs voor het bestaan van het broeikaseffect werd jaren ondermijnd.

Het boek is in de VS gemengd ontvangen. Maar kenners van Gore’s denkwereld zien er het bewijs in dat hij, gedragen door de Oscar voor zijn film An Inconvenient Truth en de komende concerten ter bescherming van het milieu (Live Earth), toewerkt naar een late deelname aan de Democratische voorronde voor het presidentschap.

Kandy Stroud zit op de vierde rij. Ze is oud-diplomatiek correspondent van CNN en werkte vanaf 1988 mee aan alle campagnes van Gore. Ze was erbij toen hij in de jaren negentig tweemaal vicepresident onder Clinton werd, en in 2000 toen hij de meeste stemmen kreeg, maar George W. Bush de verkiezingen nipt won.

Deze boekpresentatie onthult de hand van de politieke routinier, fluistert ze. Bewust zijn de vips en de miljonairs buiten de deur gehouden. Eerst moeten ‘gewone’ mensen enthousiast worden gemaakt, die hem straks „van onderop” smeken om zijn deelname. Er hoort bij dat Gore nu nog de indruk wekt dat hij geen trek heeft. „Maar hij wil dolgraag.”

Twee rijen verderop zitten de activisten van DraftGore.com ademloos te luisteren. Hun website zegt 85.000 handtekeningen voor hem te hebben opgehaald. Eva Ritchey ijvert al sinds 2003 voor Gore’s terugkeer. Tot het succes van An Inconvenient Truth was het nederig werk. Maar het laatste jaar heeft de actie vleugels gekregen. „En weet je wat zo interessant is? Hij vraagt ons niet meer of we willen stoppen.” Sterker, de laatste maanden komen uit zijn omgeving „signalen” dat hij „echt mee gaat doen”.

Gore, vertelt Kandy Stroud na afloop, zal dit najaar verder worden geholpen door zijn kandidatuur voor de Nobelprijs voor de Vrede. Hillary Clinton wordt in zijn ambiance gezien als het enige resterende obstakel. Door zijn verleden onder president Clinton is het moeilijk openlijk de strijd met haar aan te gaan, zolang zij sterk staat.

Dus kan Gore pas instappen als Hillary een val in de peilingen maakt. „Maar zij roept zoveel weerzin op, dat dit een kwestie van tijd is.” Politiek is een kwestie van berekening, en juist dat onderdeel, zegt Stroud, beheerst Gore de laatste tijd beter dan ooit.