Zingen op weg naar de bar

Concert: Kaiser Chiefs. Gehoord: 29/5 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 30/5 Paradiso, Amsterdam.

Het concert begint zoals het een uur later zal eindigen: vijf muzikanten in vol licht op het podium die zich laten toejuichen door de zaal. Dan spelen ze hun grootste hit, Every Day I Love You Less And Less, waarvan de zang meteen door het publiek wordt overgenomen. De boodschap is duidelijk: Kaiser Chiefs, de Britse band die twee avonden in een uitverkocht Paradiso staat, is arrivé.

Twee jaar geleden speelden ze hier voor het eerst. Daarna hebben ze verschillende keren de wereld rond getoerd, en hun tweede cd uitgebracht, Yours Truly, Angry Mob.

Kaiser Chiefs had het sterrendom waarschijnlijk ook bereikt op de pure wilskracht van zanger Ricky Wilson. De zanger wankelt in gespeelde dronkenschap over het toneel en krijgt de zaal moeiteloos aan het springen en zingen. Als de aandacht even dreigt de verslappen, bedenkt hij een stunt: hij laat zich op de handen van het publiek naar de andere kant van de zaal vervoeren, drinkt op de bar een biertje, om zich vervolgens weer terug te laten dragen naar het toneel. Dit alles zonder een lettergreep te missen van het nummer Take My Temperature.

De leden van Kaiser Chiefs zijn op het onuitstaanbare af zelfovertuigd („Wie zegt dat hij onze nieuwe plaat slecht vindt, liegt gewoon”, zei Wilson onlangs), maar hebben recht van spreken. Drummer Nick Hodgson schrijft slimme popliedjes, met zich in het geheugen vastprikkende gitaarrifs en idiote koortjes („na-na-na-naa”). Al te grote lichtzinnigheid wordt voorkomen door de chagrijnige teksten („Everything Is Average Nowadays”) en Wilsons jongensachtige zang.

Gisteravond viel op dat de nummers in hun uitvoeringen zwaar leunen op de keyboards van Nick Baines, die ze een hoog uithalend jaren-tachtiggeluid geeft. Binnen een uur had de groep haar kruit verschoten. Maar toen was Paradiso al lang veranderd in één grote grijnzende Britse pub.