Van een held tot een heilige

Dolf Dormans was ongeneeslijk ziek – hij bad tot pater Karel Houben en herstelde.

Rara, hoe kan dat?

De fanfare waarvan hij erevoorzitter is, oefende al voor zijn begrafenis. Zijn zoon had het kerkhof bezocht om een laatste rustplaats voor hem te zoeken, dicht bij zijn ouders. „Medisch gezien kunnen we niets meer voor u doen, mijnheer Dormans”, hoorde hij van zijn chirurgen in het ziekenhuis. „U zult door uw darmproblemen snel in een coma raken en nooit meer ontwaken.”

Dolf Dormans had er vrede mee – hij was ongeneeslijk ziek en zou dood gaan. Dat was in april 1999.

Nu, acht jaar later, zit hij aan de grote tafel in de pastorie van de Sint Pancratiuskerk in Munstergeleen. Springlevend en kerngezond. „De artsen zeiden: het is een wonder”, vertelt de 80-jarige ex-wethouder van het Limburgse dorp. „Tijdens mijn ziekte heb ik steeds gebeden tot pater Karel Houben. Dag en nacht. Ik heb hem gevraagd om een goede plaats in de hemel. Of dat ik, als het enigszins mogelijk was, nog langer op aarde kon blijven.”

Onder het hoofdkussen van Dormans lag steeds een relikwie (een stukje gebeente) van pater Karel (1821-1893), die in Munstergeleen werd geboren. Pastoor Harrie Broers (46) van Munstergeleen zegt dat pater Karel „een uitzonderlijke levenswijze” kende en „de gave had met zijn priesterlijke zegen mensen van kwalen te genezen”. Dankzij het „wonderbaarlijke herstel” van Dormans wordt pater Karel, die in 1988 al zalig was verklaard, aanstaande zondag in het Vaticaan heilig verklaard.

In de pastorie, waar een foto hangt van oud-bisschop Gijsen alsmede schilderijen van paus Pius XII en de gevangenneming van Jezus in de Hof van Olijven, vertelt Dormans dat hij zijn „hele leven” een bewonderaar is geweest van pater Karel, die intrad bij de orde van Passionisten (1845) in België en na zijn priesterwijding in Engeland en Ierland armoede bestreed en populair werd als gebedsgenezer.

Dormans herinnert zich dat hij als jongetje in de kapel van pater Karel in Munstergeleen een noveen organiseerde voor scholieren, waarbij negen dagen achtereen wordt gebeden. Elke ochtend vroeg baden ze tot de priester voor het herstel van zijn klasgenootje Matje, die na een verkeersongeval zo ernstig aan zijn gezicht gewond was dat hij niet meer kon eten en praten. „Na de achtste dag van de noveen stond Matjes moeder stralend ons op te wachten. Matje kon ineens weer happen en spreken.”

Pastoor Broers, die de „wonderbaarlijke genezing” van Dormans bij het Vaticaan aankaartte, is ervan overtuigd dat op voorspraak van pater Karel in Nederland méér zieken „medisch onverklaarbaar” zijn hersteld. Hij vertelt, bijvoorbeeld, dat hij in 2004 werd gebeld door een verpleegster in een verzorgingstehuis in Roermond. „Hier ligt een stervende vrouw, die u wil spreken, zei ze. Ik erheen. De vrouw zei me dat ze twintig jaar geleden kanker had, en dat die ineens weg was nadat ze tot pater Karel had gebeden. Ze had er nooit over gepraat, vertelde ze, omdat ze dan voor gek zou worden versleten.”

Broers en Dormans zijn erbij, als pater Karel Houben zondag in Rome heilig wordt verklaard. Net als tal van hun dorpsgenoten. Sinds dit jaar bekend werd dat de priester een heilige wordt, is de belangstelling voor hem sterk gegroeid. Broers zegt dat het aantal bezoekers van de kapel bij het geboortehuis van pater Karel is verdrievoudigd. „Op zondag komen er zeker duizend mensen.”

Deze regenachtige ochtend bidden vier vrouwen in de kapel, nadat ze een kaars hebben opgestoken. Bij het altaar ligt een boek, waarin honderden bezoekers teksten hebben geschreven: „Pater Karel, help mij dat ik er weer bovenop kom”, staat er te lezen, en „Pater Karel, dank voor de genezing na mijn beroerte”.

Dolf Dormans komt ook geregeld in de kapel. „Om pater Karel te danken, om iets terug te doen. Geloof me, mijn buik was in 1999 een gribus, vraag het maar aan mijn huisarts.” Huisarts Wil Keulers: „Dormans kwam destijds met buikpijn bij me. Ik stuurde hem door naar het ziekenhuis voor foto’s. Er zat lucht in zijn buik, stelden ze daar vast, hij had een gat in zijn dunne darm en infecties. Die darm bleek niet te hechten, die was als nat krantenpapier. Wat Dormans had, was niet met het leven verenigbaar.”

Zijn herstel was „heel uitzonderlijk”, vervolgt huisarts Wil Keulers. „Normaal raak je met zoiets in coma en ga je dood. Maar Dormans ontwaakte na 24 uur uit het coma, en hij was monter. Ik heb het nooit meegemaakt, en ik heb er geen verklaring voor. Katholieken noemen het een wonder.”

Lees meer over Karel Houben op de site van het Meertens-instituut, via de link:www.meertens.knaw.nl/bol/fulltext_detail.php?id=522 of bij www.paterkarel.info