Pinkpop als vanouds: met regen, zonder veel verrassing

Festival: Pinkpop. Gehoord: 28/5 Landgraaf.

Door Jacob Haagsma

De roze zonnehoedjes die op iedere Pinkpop-editie weer opduiken, hadden gisteren vooral een andere functie. De hoofddag van het festival werd geteisterd door een doordringend miezerig regentje, nadat het de eerste twee dagen goeddeels droog bleef. Alleen het optreden van beroepsengerd Marilyn Manson had zaterdagavond te lijden onder woeste regenbuien, die nog net niet desastreus waren voor zijn schmink.

Toch deed dat gemiezer nauwelijks afbreuk aan de sfeer. De ervaren festivalganger weet immers dat het alle kanten op kan met dat weer, en dus is er altijd wel waterwerend plastic bij de hand. Het is al net zo'n waarheid als een koe dat Pinkpop, met 62.000 bezoekers net als vorig jaar weer uitverkocht, het niet moet hebben van een overmaat aan hippe, verrassende namen.

Zo bekeken was de aanwezigheid van het jonge Australische trio Wolfmother al heel wat, al strooide deze groep wel heel uitbundig met de klassieke allure van gerecyclede jaren-zeventig-hardrockriffs en Led Zeppelin-achtige zang. Hiermee vulde men alle hoeken van het uitgestrekte festivalterrein.

Het meest te prijzen valt Wolfmother om de losse, half improviserende aanpak van sommige nummers. Niettemin moesten juist de meest freakende passages het zonder de gebruikelijke publieksparticipatie stellen, want het Pinkpop-publiek weet hoe een overmaat aan avontuur moet worden afgestraft.

De zomerse harmoniezang van de Magic Numbers zorgde wel voor de glimlach van herkenning waar Pinkpop uiteindelijk op drijft. De kunstnichtendisco van Scissor Sisters viel minder spectaculair en aanstootgevend uit dan verwacht. Met uitzondering misschien van het eigenaardige, met leer afgezette colbertjasje van voorman Jake Shears, waarvan de korte mouwen werden gecompenseerd met leren handschoenen tot ruim voorbij de elleboog.

De muziek was een spervuur van falset-disco en glampop, gebracht met het enthousiasme van een dolgedraaide glitterbol. In daglicht met miezerregen liet dit alles helaas alleen geen onvergetelijke indruk achter, hoezeer Shears en zijn stijlvol getatoeëerde medefrontvrouw Ana Matronic ook probeerden om er kleur aan te geven.

Daarbij vergeleken zijn de Arctic Monkeys maar gewone jongens. Desondanks hadden hun springerige liedjes veel succes op het festival, al werd vooral het oudere werk wat jachtig gebracht – alsof ze wilden zeggen: koop toch gewoon die nieuwe plaat van ons. Macy Gray, ook zonder roze pruik van een eerdere Pinkpop-editie een van de weinige echt kleurrijke acts, slaagde er nog beter in om het publiek mee te krijgen.

Dat lukte ook Linkin Park heel aardig, zeker bij de jeugdiger leeftijdscategorieën. Toch is hun metal met ingebouwde weekmakers al net zo overbodig en achterhaald als die van Korn, dat even daarvoor een podium verder verdronk in een rampzalig slecht geluid.

Vorig jaar werden nog de peperdure Red Hot Chili Peppers ingevlogen om een uitverkocht huis te garanderen, dit jaar waren de herenigde Smashing Pumpkins, ooit het boegbeeld van de Amerikaanse alternatieve rock, de grote trekker. Maar herenigd is wel een groot woord voor een bezetting waarin de gezichtsbepalende leden James Iha en D’Arcy Wretzky ontbreken. Maar vooruit, voorman Billy Corgan, kaal en humeurig als altijd, had zijn huurlingen er goed onder.

Gekleed in malle witte gewaden gaven ze een wat strenge en afstandelijke, maar verder sterke show, waarin de moddervet klinkende gitaren in prikkelende golven over het veld stroomden. Een ruimhartige selectie uit het nieuwe album Zeitgeist, dat in juli verschijnt, voorkwam dat het een al te voorspelbare greatest-hits-show werd. Uiteraard zorgden de klassiekers, gesneden koek voor de huidige generatie Pinkpop-bezoekers, voor de grootste beroering.

De euforie over zo’n aardig geslaagde hoofdact kan evenwel niet verhullen dat dit niet de sterkst denkbare Pinkpop-editie was. Het lijkt erop dat de meerdaagse ambities van Pinkpop het festival enigszins in de weg zitten. Iggy Pop zette zondag met zijn Stooges weliswaar de boel stijlvol op stelten, compleet met een podium volgepakt met fans, maar dat deed hij op het laatste Lowlands-festival ook al.

Als alle echt leuke bands van het hele lange weekend nu eens opgespaard waren tot de maandag, als vanouds veruit de best bezochte dag, was er pas echt een reden geweest om dat roze Pinkpop-hoedje met trots te dragen.

Rectificatie / Gerectificeerd

De foto van Iggy Pop bij het artikel Pinkpop als vanouds: met regen, zonder veel verrassing (29 mei, pagina 8) is gemaakt door Maarten Hartman en niet door Isabel Nabuurs .