Kerk vol gelovigen spreekt in tongen

In de Utrechtse Janskerk vond gisteren een ‘interreligieus’ feest plaats. Christenen waren het sterkst vertegenwoordigd.

Een meisje zegt een gedicht op, naast haar prevelt een man een psalm, wie goed luistert kan hier en daar Hebreeuws horen of vreemde oosterse klanken. En dat allemaal door elkaar. ‘Heilige Geestje spelen’ was één van de onderdelen van het interreligieuze feest dat gisteren werd gevierd. Alle aanwezigen droegen tegelijk hun zelfgekozen heilige tekst voor. De Utrechtse Janskerk sprak op Tweede Pinksterdag even in tongen.

Omroep IKON en de website Reliflex kozen deze dag uit om een feest voor alle religies te vieren. „Pinksteren symboliseert communicatie en een interreligieus feest is er nog niet”, zegt Manuela Kalsky, een van de organisatoren. „De samenleving is wel multireligieus en er is onder veel mensen behoefte aan een dialoog tussen verschillende tradities.” En inderdaad was de Janskerk vol. Iedereen in het rood, „de kleur van hoop”. Allemaal gelovigen van de verdraagzame soort. Maar ook, de interreligieuze doelstelling ten spijt, in meerderheid christen.

Er zijn een handvol hindoes en joden aanwezig. Al wat meer mensen noemen zich boeddhist of bahá’i, maar gevraagd naar wie er moslim is, gaan er van de ruim driehonderd aanwezigen slechts drie of vier handen omhoog. „Misschien was het te weinig bekend”, zegt Ida Overdijk van IKON. „En misschien is een kerk en de christelijke feestdag ook wel een extra drempel”, verklaart Kalsky.

Dat er nu een select gezelschap van liberale gelovigen in de zaal zit, zien ze niet als een probleem. „Bij zoiets nieuws zijn voortrekkers nodig. Nu die basis er is, gaan we kijken wat we nog meer met dit feest kunnen doen”, zegt Overdijk.

In de lunchpauze, nadat een aantal genodigden in het ochtendprogramma een persoonlijke heilige tekst heeft voorgedragen, eet Annemarie Lankesten samen met haar moeder de meegebrachte boterhammen. Ze hebben een katholieke achtergrond, maar ze zijn gekomen uit interesse voor andere gelovigen. „Mensen zullen elkaar moeten leren accepteren”, zegt Lankesten. „Ik was onlangs op het eiland Mauritius en daar worden de feestdagen van verschillende geloven door iedereen gevierd. Dit is een stap in die richting.”

Achterin de kerk zitten Toos van Rijn en Arja Aarnoudse. Ze omschrijven zich als ‘heel sterk protestants’. Toos: „Maar ik ben bijvoorbeeld ook erg nieuwsgierig naar de islam, het is de religie van veel buurtjongens. Daar wil ik dan meer van begrijpen.” Ze wil best ‘haar’ Tweede Pinksterdag opgeven voor een jaarlijks interreligieus feest. Na de pauze is er discussie in de zaal. Er wordt gevraagd of de bijeenkomst niet te lief is. Maar „liefde moet”, antwoordt de enige moslima. Instemmend geknik. Een man vindt dat de kerk niet het geschikte instituut is om dit te organiseren, omdat ‘de kerk eeuwenlang allerlei mensen heeft onderdrukt’. Maar iedereen roemt het initiatief.

Voordat de dag wordt afgesloten met ‘interreligieuze meditatie’, zingt de hele Janskerk nog het lied ‘Zonder liefde ben je nergens’, speciaal geschreven voor dit feest. Er zitten immers veel protestanten in de kerk en „die houden nogal van zingen”, zegt Ida Overdijk. „En andere religies trouwens ook.”