Eenmaal, andermaal

De kogel is door de kerk. Vanmorgen brachten Royal Bank of Scotland, Fortis en Santander een formeel bod uit op ABN Amro. Daarmee liggen er nu twee scenario’s voor deze Nederlandse bank, die met het Britse Barclays al een overname heeft afgesproken. Het bod is voor vier vijfde in contanten en komt neer op 71,1 miljard euro.

Daarmee gaat de strijd om ABN Amro een nieuwe fase in. De complexiteit van het gevecht neemt alleen maar toe. ABN Amro verkocht zijn Amerikaanse tak LaSalle al aan Bank of America, maar bleek dat naderhand van de rechter niet te hebben mogen doen zonder de aandeelhouders te raadplegen. Bank of America zint inmiddels op een schadevergoeding als de verkoop niet doorgaat.

Het bankentrio heeft zich hierdoor niet laten afschrikken, gezien het bod dat alsnog is uitgebracht. In dat voorstel is in zekere zin al rekening gehouden met een Amerikaanse schadeclaim. En als ABN Amro in cassatie vernietiging bereikt van de uitspraak dat LaSalle niet had had mogen worden verkocht, dan kan het trio zich alsnog terugtrekken.

ABN Amro mag worden verweten dat het te haastig zijn toevlucht tot Barclays heeft gezocht, het verweer dat op die manier de bank intact zou blijven, heeft zijn kracht verloren. LaSalle is immers al verkocht en het heeft er alle schijn van dat de belangrijke Braziliaanse bankenpoot later eveneens van de hand zal worden gedaan om de financiering door Barclays rond te krijgen. De onttakeling van het imperium van ABN Amro wordt ook op deze manier een feit.

Het is vooral aan beleggers om nu een afweging te maken. Maar de zaak is nodeloos ingewikkeld gemaakt. ABN Amro had zoals gezegd kunnen wachten met Barclays, en eerst een confrontatie kunnen aangaan met die aandeelhouders die wilden dat de bank zichzelf zou opsplitsen. Want dat laatste gebeurt nu hoe dan ook. In dat geval had het bestuur de zaken in eigen hand gehouden. Het bankentrio had op zijn beurt veel sneller kunnen reageren met een formeel tegenbod. Dat dit niet is gebeurd, kan een illustratie zijn van de complexiteit van het voorstel van de drie, waarop de financiële toezichthouders in een vroeg stadium al wezen.

De overige betrokkenen hebben weinig te kiezen. Werknemers hebben, alle formele inspraak ten spijt, uiteindelijk weinig tot niets te vertellen over de uitkomst. Particuliere klanten kunnen in theorie de benen nemen. Maar het moeten ontwarren van een levenslange relatie met een bank, met rekeningen, overschrijvingen, hypotheken en verzekeringen, is een ontmoedigende gedachte. Anderzijds is bij zakelijke klanten trouw aan een bank allang een vervaagd begrip. En bovendien: zo lang er geen eenduidige uitkomst is, is een keuze ook ingewikkeld.

Het enige positieve aan het bod van vanmorgen is daarmee het simpele feit dat er een bod is. Dat geeft duidelijkheid. En die is hard nodig in de modderpoel die de overnamestrijd rond ABN Amro, vooral door de afwisseling van onbezonnen haast en onbegrijpelijke traagheid, inmiddels is geworden.