Skins

Gijsje Ribbens (Spunk) over een Britse tv-serie

Ik denk dat televisiemakers de domste mensen op de hele wereld zijn. Ze denken dat wij trappen in inlegkruisjesreclames met een lekbaarheidstest met blauwe vloeistof, nieuwslezers die blaadjes voor zich hebben maar er op de een of andere manier nooit op kijken en televisieseries die over ‘gewone jongeren’ gaan maar die er wel uitzien als een reclame voor Adobe Photoshop of personages bevatten die toevallig allemaal idolaat zijn van Pringles en deze dan ook voortdurend eten. Ik vind het een vergevorderde vorm van naïviteit en heb dan ook al plannen voor mijn eigen televisieserie over échte jongeren, die lijntjes snuiven, flessen whisky leegdrinken en thuisfeestjes geven met glowsticks en neukfestijnen in de slaapkamer van de afwezige ouders.

Maar toen ik op mijn lievelingssite www.alluc.org keek, kwam ik er tot mijn verrassing achter dat zo’n serie al bestaat. De naam van deze serie is Skins, en het gaat over móóie Britse jongeren, kennelijk geen uitgestorven ras, gekleed in jaloersmakende kledingstukken, die naar school gaan en feestjes geven waar ik meer dan jaloers op ben. Dit keer geen televisieserie over platgemake-upte cheerleaders en gespierde quarterbacks die verliefd worden als ze elkaar ontmoeten bij hun locker en promqueen en -king worden, want zoals personage Chris zelf in een aflevering zegt ‘It's not the fucking O.C. in here’. Ik ga er persoonlijk voor zorgen dat Hans Klooster eens gaat kijken naar Skins voordat hij mensen cast voor Goede Tijden, Slechte Tijden. Maar totdat Nina (als haar ouders Ludo en Janine van huis zijn) een keer een huisfeestje heeft gegeven met iemand verkleed als beer, met waterpistolen en whisky, houd ik het bij Skins.