Ooghoek

Jarenlang las ik de Volkskrant, en jarenlang sloeg ik de column van Jan Blokker over. Ik dacht dat Jan Blokker oud en saai was, en bovendien stond hij in een vervelend hoekje van de krant.

Dat hij oud was, dat klopte (ook toen al, jaren geleden), maar saai, dat klopte niet. Daar kwam ik achter toen Jan Blokker voor nrc.next ging schrijven, de krant waarin ik ook columns schrijf. Hij stond nu in een beter hoekje, en naast zijn column stond een foto van zijn hoofd. Jan Blokker zelf vond die foto belachelijk, liet hij in vele columns blijken, maar hij is oud, dus hij begrijpt niet dat Beeld Alles Is in de Huidige Samenleving. Maar toch is hij op de foto gegaan, en hij trekt er zelfs best een olijk gezicht bij.

Ik begon Blokker te lezen en vond hem goed. Heel goed, zelfs. En grappig. Niet bang voor de grote onderwerpen (Marx). En ook niet bang voor de kleine onderwerpen (het Songfestival). Ik werd fan.

In een recente column beschreef Blokker hoe hij een boek uit 1901 zat te lezen terwijl hij tegelijkertijd vanuit zijn ooghoek een nieuwsbericht op teletekst las. Dat is het geheim van Blokker. Hij kan tegelijkertijd een boek uit 1901 en het laatste nieuws lezen. En zo schrijft hij ook. In één column weet hij een verband te leggen tussen Frans Bauer en Jezus op de Olijfberg (ga er maar aanstaan). Of tussen de publieke omroep en Sodom en Gomorra (nou ja, dat is best makkelijk). Of tussen elk willekeurig onderwerp en Thorbecke (en dat is best moeilijk).

Het enige waaraan je kunt merken dat Jan Blokker bijna tachtig is, is dat hij ‘mohammedaan’ schrijft in plaats van ‘moslim’. Maar ik weet zeker dat hij daar een reden voor heeft. Waarover hij een fantastische beschouwing zou kunnen schrijven. Die ik heel graag zou willen lezen.