In de tropen

Als je in het prieeltje zit, waan je je met een beetje fantasie in de tropen. De rieten rolgordijnen, het rotan bankstel, de schilderijtjes met Surinaamse taferelen, en natuurlijk het weelderige groen. Niet alleen in het prieel, maar ook in de grote tuin, die grenst aan de bossen van landgoed De Treek. Bij een EK- of WK-voetbal sleept Bert Odijk (63) de televisie naar het prieel. Maar op deze kille Hemelvaartsdag zit hij er ook, lekker met de terrasverwarming aan.

Toch was het prieel niet de reden waarom hij dit huis in 1993 kocht. Het stond er nog niet eens. Hij kocht het huis omdat het op zijn lievelingsplek stond, precies op de grens tussen de bossen van De Treek en de Leusder heide. Vanuit zijn achtertuin loopt hij zo het bos in, en vanaf zijn werkkamer aan de voorkant kijkt hij uit op de heide. Wat het huis extra aantrekkelijk maakte, was de grote garage. Die kon verbouwd worden tot een grote werkkeuken voor zijn vrouw Marita, die destijds een cateringbedrijf had.

Tijdens de verbouwing – ze knapten het hele huis grondig op en lieten op het platte dak achter een extra verdieping bouwen – liep er een creatieve timmerman rond, die voor de aardigheid het resthout gebruikte voor een prieeltje.

Nu staat het huis te koop. Net als het Surinaamse restaurant van Marita Odijk in Amersfoort. Ze gaan emigreren naar haar geboorteland. „Toen ik haar ontmoette, vertelde ze me dat ze oud wilde worden in een land waar de zon schijnt.”

Zodra het huis en het restaurant verkocht zijn, laten de Odijks een huis bouwen aan de Surinamerivier, net buiten Paramaribo. Omdat ze ook nog vaak in Nederland zullen zijn, willen ze in de omgeving van Leusden een flat kopen. Odijk blijft namelijk gewoon werken. Zijn accountantskantoor heeft hij inmiddels verkocht, maar hij heeft een paar klanten aangehouden voor wie hij jaarrekeningen en aangiftes voor vennootschapsbelasting verzorgt. „Met e-mail en internet kan ik overal werken, maar ik wil in ieder geval wel elke drie maanden een paar weken naar Nederland om mijn klanten te ontmoeten.”

En ook om over de hei en door het bos te lopen.

Bang voor heimwee is hij niet. Hij is dol op de Surinaamse keuken en op het warme, vochtige klimaat. Eigenlijk hoort hij er al helemaal bij, als enige bakra in het bestuur van De Waterkant, de Surinaamse sociëteit in Nederland.

Wilma van Hoeflaken

Foto Evelyne Jacq