Column

Deadline

Soms heb je als columnist geen geluk. Voorbeeld? Ik moet dit stukje elke vrijdag om ongeveer twee uur aanleveren en als net op dat moment een Duitse gorilla in Blijdorp besluit dat het welletjes is met die zwakzinnige die hem drie tot vier keer per week stond uit te dagen, dan heb je pech. Al mijn collega’s hebben in hun columns het eigenzinnige dier al tot op het bot afgekloven. Ik kan niet veel meer verzinnen dan dat Bokito een echte jongen is. Eerst slootje springen, dan een wijf pakken en daarna meteen de kroeg in. Voor mij een redelijk herkenbare volgorde.
Gisteren kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en ben ik afgereisd naar de Rotterdamse dierentuin. Ik wilde hem toch wel even zien. Maar ik kwam er niet bij. Het stond er zwart van de wat oudere echtparen. Allemaal in hetzelfde wandeljack. En stuk voor stuk hoorde ik die mannen tegen hun vrouwen zeggen: „Zwaai maar naar Bokito, zeg maar ‘dag lieve Bokito!!!, dag grote zwarte jongen’, zwaai maar, kijk hij begint je al te herkennen…”
Ik kwam bij de gorilla’s in gesprek met een gepikeerde Gerda (55) uit Barendrecht, die jaloers is op slachtoffer Yvonne de Horde. Gerda vertelde mij dat zij al veel langer dan Yvonne bij de apenrots staat en ook nog eens veel vaker. Zij staat zeven dagen per week bij de gorilla’s en Yvonne was er maar drie tot vier keer per week. Daarbij hield zij het vaak na twee à drie uurtjes al voor gezien, terwijl Gerda het van half tien tot sluitingstijd volhoudt. Volhouden is niet het goede woord. Het is heerlijk.
Gerda en Yvonne zijn niet de enige gorillagroupies. Je hebt ook nog Godelieve (49) uit Vlissingen, Wendy (53) uit Axel en de gehandicapte Anja (33) uit Hendrik-Ido-Ambacht. De laatste drie komen altijd zonder echtgenoot. Hun mannen staan dan bij Schiphol vliegtuigen te spotten. Regelmatig houden ze avondjes bij een van de dames thuis en die zijn altijd reuze gezellig. De vrouwen babbelen over de gorilla’s en de mannen kunnen niet stoppen over hun heerlijke uren op hun trappetje bij het hek van Schiphol. Zoals een Boeing brult bij het stijgen. Wauw!
Op het moment dat Bokito vorige week uitbrak was Gerda net even plassen, maar ze hoorde van Wendy dat Yvonne enorm voordrong. Volgens Gerda miste Bokito haar en kwam hij haar zoeken. Ze had vergeten te zeggen dat ze even ging plassen.
„Normaal zeg ik dat altijd even tegen hem, maar nu niet. Geen idee waarom. Maar de ongeruste Bokito kwam dus voor mij. Hij zocht mij en niemand anders. Daarom was het heel opdringerig van Yvonne om er tussen te springen”, snikte Gerda, die Yvonne ook nog een aandachtorgel noemde.
Ze heeft Yvonne trouwens wel een bloemetje gestuurd. Ze had eerst op het kaartje in een kinderlijk handschrift Beterschap - Bokito willen zetten, maar dat ze vond ze toch een beetje flauw.
Het lekkerste van deze Bokitoweek vond ik alle apengedragsdeskundigen die uit hun holen kwamen. Je kon de televisie niet aanzetten of er zat een afgestudeerde bril te oreren waarom Bokito over de sloot kwam. De enige stelling die ik gemist heb is dat een van de Blijdorp-oppassers homoseksueel is en dat Bokito, die eigenlijk ook twijfelnicht is, hem zag lopen en dacht: die is voor mij.
Maar ik vrees dat de Gaykrant binnenkort met een wetenschappelijk verantwoord artikel komt over lesbische chimps en de biseksuele Bokito. Nog drie jaar en Artis heeft als eerste dierentuin een heuse darkroom. Klusje voor Albert Verlinde.
Vroeger was ik altijd jaloers op de deadline van Jan Blokker. Hij hoefde zijn stukje voor de Volkskrant pas ’s avonds in te leveren, waardoor hij vaak nog even wat nieuws uit het Journaal kon meepikken.
Ik was niet alleen jaloers op zijn deadline. Ook op zijn stukjes. Altijd scherp, vaak dodelijk en immer zeer humoristisch. Kortom: Jan Blokker is mijn held en voorbeeld! Ik feliciteer hem dan ook hartelijk met zijn tachtigste verjaardag en hoop dat hij nog jaren door mag schrijven. Kortom: een diepe buiging en mijn advies: Meneer Blokker, blijf ver van de deadline!!

Youp van ’t Hek