Sumi Jo zorgt voor roerende waanzin

Concert: I puritani door koor en orkest Kon. Muntschouwburg Brussel o.l.v. Maurizio Benini. Gehoord: 25/5 Concertgebouw Amsterdam. Herh.: 26/5 Paleis voor Schone kunsten Brussel.

Luidruchtige enthousiaste bijval, bijna op ouderwets Matinee-niveau, was er gisteravond in het Amsterdamse Concertgebouw voor het soms onwaarschijnlijk mooie en hoge zingen van de fameuze Koreaanse belcanto-sopraan Sumi Jo in een concertante uitvoering van Bellini’s opera I puritani. Het succes was een herhaling van twee jaar geleden toen Sumi Jo, net als nu, optrad in Amsterdam met de Brusselse Munt-opera in Bellini’s La sonnambula. Ook toen werd gedirigeerd door Maurizio Benini, een man met veel stijlgevoel voor deze Italiaanse vroeg-romantiek.

Toch was stersopraan Sumi Jo in de veeleisende rol van Elvira nu slechts tweede keus, ze verving Désiree Rancatore. En ook voor de aangekondigde tenor Antonio Siragusa, die destijds veel indruk maakte in La sonnambula , was er een vervanger: de Georgiër Shalva Mukeria. Lang leve zulke invallers! Want al moet men van een tenor als Mukeria houden en wat éénkleurigheid op de koop toenemen, zo’n lichte, maar krachtig schallende stem, hoort men zelden.

Het verhaal over liefde tussen jongelui uit rivaliserende families ten tijde van de Engelse burgeroorlog kent de snelste dramatische wendingen in de operahistorie. Als de bruidegom Talbo plotseling de koningin van het schavot gaat redden, vervalt Elvira tot waanzin. De virtuoze scène werd heel subtiel en roerend vertolkt door Sumi Jo. Zij zingt haar hoge, hoogste en allerhoogste noten met het grootste gemak. In de eerste acte had zich daarvoor wel wat gespaard.

De ongewenste minnaar Riccardo – mooie rol van de bariton Stefano Antonucci – gaat na een pleidooi van Giorgio – geweldig gezongen door Michele Pertusi – plotseling overstag. En de ter dood veroordeeld Talbo wordt begenadigd door Cromwell. De bruiloft kan toch nog doorgaan. En ook in de zaal was het feest.