Kusje van Clarence

Het leek of de cameraman aanvoelde wat er gaande was – nu even inzoomen. Historische momenten moeten zo indringend mogelijk aan de huiskamers worden doorgegeven. Namens mijn huiskamer een saluut aan de cameraman: het was toptelevisie. Seedorf glom als een beginneling, zijn gelukzalige hoofd werd groter en groter. Beeldvullend vroeg hij aan Tom Egbers of hij de groeten aan zijn kinderen mocht doen, en hij deed het ook nog. Steenrijk, oprichter van een naar hemzelf vernoemd voetbalstadion, deze avond voor de vierde keer winnaar van de Champions League, de wereld aan zijn voeten. Kusjes van papa.

Ineens had ik geen zin meer om op te zoeken hoe slecht hij was tijdens zijn eerste finale, in 1995. Hij werd na rust vervangen door de even jonge Nwankwo Kanu en het spel van Ajax liep meteen een stuk vlotter. Wat heb je aan zulke informatie als je de man die je in het verleden zo vaak hebt verguisd virtueel in je armen sluit?

Kom maar hier Clarence, zand erover. Maakt niet uit dat je in 1998 in het shirt van Real Madrid een zwakke partij speelde tegen Juventus. Van belang is dat je de cup opnieuw won, in Amsterdam nog wel, en je lachte naar de Nederlandse journalisten die jou altijd uitlachten. Nu niet meer hoor, ben je mal.

Ook over de strafschop die je in de finale van 2003 miste tijdens de strafschoppenserie tegen Juventus gaan we het nu niet hebben. (Over de penalty’s die je namens Oranje miste al helemaal niet.) Voor de derde keer hief je toen de meest begeerde beker van Europa boven je hoofd. Dit dankzij collega’s van AC Milan die hun penalty’s wél benutten, maar waar heb ik het nu weer over – met drie verschillende clubs had je een jongensdroom verwezenlijkt, geen landgenoot die je dat kon nazeggen.

Clarence doet tegenwoordig zo bescheiden, hij zegt geen dingen meer die op je lachspieren werken. Weg is al dat potsierlijk gedoe over zijn ‘kabel’ met Surinaamse voetballers, weg dat vroegwijze, dat messiaanse. Hoe ouder, hoe normaler. Komt het door Marco van Basten? Meteen na zijn aanstelling als bondscoach in 2004 negeerde hij Seedorf – tot genoegen van veel Nederlandse voetballiefhebbers. Twee jaar lang kreeg de middenvelder straf voor zijn hooghartige maniertjes, leek het wel, zijn weigering om zich tactisch aan te passen. Hij keerde terug naar Zeist als een speler die zijn plek wist. Hij deed gewoon, dan deed hij al gek genoeg. Hij werd een van ons.

Held in Milaan, op zijn 31ste op het punt te worden benoemd tot ‘cultuurdrager’ van AC, toekomstig aanvoerder naar men zegt, opvolger van Paolo Maldini: Clarence, we doen jou de groeten terug.