Leuker om één meisje te helpen

Cas van Kleef (18) reist voor Spunk door Zuidoost-Azië. Hij krijgt 50 euro per dag, waarmee hij zichzelf en mensen in zijn omgeving moet redden. Hij vertrekt uit Thailand.

Een straat in Pattaya waar mannen en vrouwen elkaar ontmoeten.

Pattaya, Thailand. Op mijn laatste dag in Pattaya zie ik een man van rond de dertig in een rolstoel. Zo’n fulltime rolstoel, niet eentje voor een weekje omdat je een gebroken been hebt. Het is niet moeilijk om te zien dat hij voor de seks komt. Ik besef dat hij waarschijnlijk thuis veel moeite heeft om een meisje te strikken, en het maar goed is dat hij op deze plek aan zijn trekken kan komen. Ook al moet die arme rolstoelman dan wel betalen.

Wacht eens even. Wat is het verschil tussen de man in de rolstoel en de dikke lelijke man die in Pattaya op straat loopt? Bij de een krijg ik medelijden en van de ander word ik misselijk. Waarom? Je zou kunnen zeggen dat die man in de rolstoel geen andere keuze heeft dan naar de hoeren te gaan. Aan de andere kant zijn de dikke lelijke mannen die hier rondlopen dik en lelijk. Een beperking waarmee ze weinig meisjes kunnen strikken. Maar als ik goedkeur dat mannen in rolstoelen naar Pattaya komen om te neuken, moet ik ook goedkeuren dat lelijke en dikke mannen naar hier komen. Want die zijn ook zielig.

Zuster Michelle van de Fountain of Life kan zich daar wel in vinden. Zij vond dat we medelijden met die mannen moesten hebben. In Europa missen ze duidelijk iets, en daarom komen ze hier. Zij vond eigenlijk dat ik het beste naar huis kon gaan om te onderzoeken wat er mis is in Nederland. Wat dreef die mannen allemaal naar Pattaya? Ik ben zelf een man, dus volgens zuster Michelle zou ik de drang wel kunnen begrijpen. Het probleem van Pattaya zou alleen maar opgelost kunnen worden als we het bij de wortels aanpakten. In het Westen. Dat klinkt logisch.

Het probleem van Pattaya is eigenlijk het probleem van alle tijden. Mannen willen seks, en veel willen daarvoor betalen. Vrouwen hebben soms een geldtekort, en sommigen willen daar hun lichaam voor verkopen. Die twee partijen vind je over de hele wereld. Dat zal altijd zo blijven. Vroeger ging de mannen naar het bordeel om de hoek, nu naar Thailand.

Voordat ik hier kwam dacht ik dat ik Thaise meisjes moest overhalen om uit de prostitutie te stappen of dat ze alle westerse piemels er maar af moesten snijden. Maar Thaise meisjes willen vaak niet uit de prostitutie, en lichaamsdelen afsnijden laat zich moeilijk verenigen met mijn vegetarisme. Het gaat beiden bovendien van het idee uit dat prostitutie te stoppen is. Daar geloof ik niet meer in. Het enige wat je kan doen is prostitutie in Pattaya in goede banen proberen te leiden, zodat je zo min mogelijk nare bijeffecten hebt als gedwongen seks, tienerprostitutie en pedofilie. Je moet ervoor zorgen dat er een gelijkwaardige relatie ontstaat. Meisjes moeten Engels kunnen spreken, zodat ze iets terug kunnen zeggen. Meisjes moeten iets bereiken of maken, zodat ze in zichzelf gaan geloven. En zij moeten skills leren, zodat prostitutie niet de enige optie is. Dat is wat de zusters doen, en dat is wat ik heb geleerd. Maar dat is niet de enige verlichting van mij in Pattaya.

Het motto van de Fountain of Life zusters is: „One person is of more value than the whole world.” Schijnt een of andere christen gezegd te hebben. Ik zag daar de logica niet zo van in. Totdat ik een mailtje van een oudtante kreeg, waarin ze zei dat ik me niet zo moest richten op grote groepen, maar op personen. Een joods gezegde ging, volgens haar, als volgt: „Wie één mens helpt, helpt de hele wereld.”

Dit vond ik wel heel toevallig. En het sloot goed aan op mijn recente fase van ontmoediging, waarin ik telkens werd geconfronteerd met alle mensen die ik niet hielp. Ik ben er dus over na gaan denken. Ik kwam erachter dat ik het veel leuker vind om één persoon te helpen, dan een hele groep. Als ik van dichtbij kon zien dat iemand vooruit kwam door mijn geld, ideeën of tijd, werd ik extreem gelukkig. Zo’n Thaise vrouw die zo trots keek omdat ze een Engels woordje goed kon uitspreken. Nou, meer hoef ik niet. Door haar kreeg ik weer zin om anderen te helpen. Dus in die zin is één persoon voor mij meer waard dan de hele wereld.

Ik denk dat als ik één Thaise vrouw help, zij niet alleen gelukkiger word, maar haar omgeving ook. En als je bedenkt dat iedereen slechts zes handdrukken van elkaar is verwijderd, is het niet moeilijk om te geloven dat als je één persoon helpt, je daarmee de hele wereld helpt. Met dat idee kan ik leven. Nu nog elke ochtend tien keer herhalen, en dan heb ik geen last meer van motivatieproblemen.

Voor eerdere afleveringen zie:www.spunk.nl