Gettofilm op z’n Berlijns, in de taal van de stad zelf

Knallhart (2006) Scene uit film

Knallhart. Regie: Detlev Buck. Met: David Kross, Jenny Elvers-Elbertzhagen, Erhan Emre, Inanç Oktay Özdemir, Kida Khodr Ramadan, Kai Müller, Hans Löw. In: 4 bioscopen.

Knallhart is een gettofilm op z’n Berlijns: swingend, punky, edgy. De Duitse acteur-regisseur Detlev Bucks (1963) maakt doorgaans goedmoedige komedies, dus voor zijn doen is deze film een keihard statement. Op 15-jarige leeftijd wordt Michael Polischka met zijn moeder het huis van haar vriend uitgezet, en belandt in de Berlijnse wijk Neukölln. Met zijn hersenen en blonde haar is hij een uitzondering in de wijk. Michaels brutaliteit en brains maken hem de favoriete drugskoerier van gangsterbaas Hamal.

Dan begint de tocht waar het Buck eigenlijk om gaat: het haasten, sjacheren en jakkeren door theehuizen, langs galerijflats en illegale winkels. Buck neemt meer tijd voor details dan voor het toch al vastliggende verhaal. Hij is meer geïnteresseerd in afgebladderde muurschilderingen, wanhopige graffitikreten, wapperende reclameposters, kortom in de taal van de stad zelf.

Buck tekent Berlijn in beton. Betongrijs als de gezichten van de personages die tussen die woontorens te weinig zonlicht zien en te veel vet eten. Knallhart heeft ook de grove korrel van beton, doodmoe beton, waarin mensen wonen die te uitgeput zijn om te leven en zich daarom maar laten leven.

Ook de clichés in de film zijn van beton: de goede agent, de maffiose Turk, het trouwe vriendje, de labbekakkerige moeder. Wie daar echter langs kijkt, krijgt een blik op Berlijn zoals zelfs de Berlijners nog veel te weinig hebben gehad.

Dana Linssen