Oi Va Voi: luchtige folkpotpourri

Concert: Oi Va Voi. Gehoord: 22/5 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 23/5 Doornroosje, Nijmegen; 24/5 Effenaar, Eindhoven; 9/6 Music In My Head-festival, Den Haag.

Het zeskoppige Oi Va Voi maakt een combinatie van klezmer, zigeunermuziek en Balkan-koper. Maar de groep verloochent haar afkomst niet. Met Londen als oorsprong hebben de bandleden ook duidelijk affiniteit met popmuziek. De kwinkelerende blazers, staccato viool en het mijmerende Hebreeuws van Steve Levi krijgen tegenspel van de prachtig diepe stem van Alice McLaughlin, die in het Engels uithaalt en de liedjesstructuur benadrukt.

De band begon gisteravond haar tournee, ter gelegenheid van de nieuwe - titelloze - derde cd, in een vol Paradiso, Amsterdam. Voor een opvallend jong publiek dat de oudere nummers met gejuich ontving, speelden de trompettist, klarinettist (een dubbelrol voor zanger Levi), drummer, bassist, violiste en zangeres McLaughlin een verzorgd concert, waarin de in elkaar gepuzzelde muzikale stromingen opvielen.

Hiermee past Oi Va Voi in de trend in Europese dance: van Balkan Beats tot zigeuner-hiphop, de folkpotpourri is een succesformule. Risico van deze aanpak is dat het resultaat verwatert: beetje van dit, snufje dat, maar niets volledig.

Oi Va Voi ontkomt hier niet helemaal aan. De instrumentale nummers die vooral leunen op de virtuositeit van de klarinet en viool, klinken steriel als designmuziek, goed bedacht maar luchtig. De blonde zangeres McLaughlin geeft de liedjes echter een ziel. Haar lage stem smeedt de verschillende stijlen en instrumenten aan elkaar. De band speelt ingetogen, met enkele extravagante momenten: Sophie Solomon die tegelijk viool speelt en achterover buigt, Levi die gebaart als een priester.