Nog koffie jongens? Ja mag wel Minie

Zou minister Plasterk ook naar Van jonge leu en oale groond kijken, de Twentse regiosoap die sinds afgelopen maandag elke avond vroeg op Nederland 2 te zien is? Je zou je best kunnen voorstellen dat hij daarom, uit enthousiasme, 500.000 euro extra opzij heeft gezet om meer regiosoaps te laten maken. Als ze het in andere provincies ook zo leuk doen als in Twente dan wil je dat wat graag op de nationale televisie zien. Ben nu al, na twee afleveringen, heel nieuwsgierig hoe het verder gaat met bitse Fenna en streberige Alwie met zijn verspillende vrouw, al is die laatste wel heel erg een type: vrouw die alleen geniet van geld en status. Net zoals de Amsterdammer die zich Bredero noemt en uitsluitend in gedragen volzinnen praat een nogal bedacht personage is. Ach, misschien is het helemaal wel een beetje een gefiguurzaagde serie, maar stijfheid hindert je wat minder als het in dialect is want dat versta je niet echt, behalve manieren van zeggen als „ja mag wel” in antwoord op de vraag „wil je nog koffie?” en dat betekent dan gewoon: „graag”. Verder zie je Twente zo mooi als je het nog nooit gezien hebt, de snelwegen, de gruwelijke lelijkheid van Enschede, de in het hele land en ook daar woekerende tutwijkjes en bedrijventerreinen zijn hier buiten beeld gelaten en er wonen uitsluitend dialect sprekende boeren die in gefilterd zonlicht hun zeis staan te wetten – die zeis komt vermoedelijk uit een museum want geen boer meer of hij heeft een combine zo groot als een eengezinswoning. Als zo’n boer daar dan staat te wetten op een door bomen omzoomd weilandje, en aan de andere kant van de sloot rijdt die Amsterdammer voorbij die de weg kwijt is, en die vraagt: „Hoe kom je daar?” dan antwoordt zo’n boer: „Ik ben hier geboren”. Ja dat is fijne Twentse humor waar de verstedelijkte westerling van smult. Echt waar. Elke dag kun je nu veertig minuten smullen in het Twents. Een soort escape hè. Uit je jachtige bestaan.

Ook uit haar jachtige bestaan ontsnapt bleek Patricia Paay, die in Vinger aan de pols in haar nieuwe Engelse huis bezocht werd door Pia Dijkstra die zich als een bewonderende vriendin gedroeg en veel lachte en kirde. Ik dacht dat Vinger aan de pols bedoeld was als een semimedisch programma, informatief meeleven met patiënten, maar nu lijkt het meer een soort Ziek zijn met de stars. Best een aardige star trouwens hoor, Patricia Paay, ze had iets wonderlijk hulpeloos, maar tegelijkertijd natuurlijk ook dat volkomen op zichzelf gerichte ijdele dat beroemde mensen nu eenmaal schijnen te krijgen. Veel praten over ‘emoties’ die ze binnen hield, „een grote prop van emoties” zelfs, maar wat we daar nu mee moesten? Ze heeft angina pectoris en dat heeft met die emoties aan de binnenkant te maken. Sneu voor Patricia.

Wie trouwens net zo praat, nee erger, zo van: „u weet natuurlijk alles van mij en het interesseert u ook allemaal buitengewoon” is Catherine Keyl, gisteravond te gast bij Knevel & Van den Brink. ‘Tv-personality’s’ zullen dat wel gaan geloven als ze vaak op de televisie zijn, ze komen natuurlijk eindeloos veel mensen tegen die hen meteen bij de voornaam noemen en inderdaad de raarste dingen van hen weten (die die stars ons hoogstpersoonlijk allemaal voor de camera hebben opgedist) en die met 100.000 tegelijk de eerste aflevering van het tijdschrift Catherine kopen. Wat het specifieke van dat blad was wist La Keyl niet, ze wist alleen wel dat zij zo’n bijzondere talkshowhost was, zo goed in gesprekken met mensen, over emoties. Veel bijzonderder dan mannen, zoals haar gastheren. Die houden alleen van feiten.

Was ’t maar waar.

Discussieer over deze column op www.nrc.nl/ogen