Die nacht in Istanbul laat de fans niet meer los

Liverpool en AC Milan treffen elkaar vanavond na twee jaar weer in de finale van de Champions League. Fans van The Reds bejubelen de spectaculaire zege van 2005 nog dagelijks. De Rossoneri zinnen op wraak.

Supporters van Liverpool bij de Akropolis. Foto AP Liverpool supporters show their tattoos in front of Parthenon temple atop of Acropolis hill in Athens, Tuesday, May 22, 2007. Liverpool face Italy's AC Milan in the Champions League final at Athens Olympic Stadium on Wednesday. (AP Photo/Luca Bruno) Associated Press

Liverpool, 23 mei. - One Night in May, zo heet de documentaire die in het museum van FC Liverpool nog dagelijks voetbalfans in tranen brengt. In het bioscoopzaaltje van Anfield komt de Champions-Leaguefinale van 2005 tussen The Reds en AC Milan weer tot leven. Zelden vierden de voetbalfans van de Engelse volksclub op één avond zo’n feest als op ‘die avond in mei’ in Istanbul; twintig jaar na het Heizeldrama in Brussel waarbij voor de fianle tegen Liverpool 39 fans van Juventus omkwamen. Voor de vijfde keer in de clubgeschiedenis won Liverpool in de Turkse stad de belangrijkste Europese voetbalbeker.

Tienduizenden fans van Liverpool uit alle delen van de wereld verzamelden zich in de aanloop van de finale in het centrum van de Istanbul. Nogmaals werd duidelijk hoe LFC in het bloed zit bij de fans. Dansend, zingend en drinkend vermaakte de rode massa zich aan de boorden van de Bosporus. Spandoeken met teksten als Two kebab and one Champions League; Some say I’m a dreamer but I’m not the only one en It’s coming home hingen aan de brugleuningen. Zolang de eindstrijd nog niet gespeeld was, koesterde de aanhang in elk geval de hoop op succes.

Uren voor het begin van het duel verplaatste de menigte zich naar het Atatürk Olympisch Stadion. Het decor van de Champions-Leaguefinale lag ver van de Turkse metropool. Alsof eerst een soort maanlandschap moest worden bedwongen, zo voelde de tocht voor de fans die zich met bussen, taxi’s of lopend een weg baanden in de richting van het speelveld. In de enorme verkeerschaos werd het gezang alsmaar luider. De aanhang van het zwaar favoriete AC Milan werd zelden zo overstemd als op 25 mei 2005.

Liverpool leek tegen beter weten in te hopen op de beker. De spelers van AC Milan oogden nonchalant. Na één minuut sloeg de feeststemming bij de fans van Liverpool al om in angst. De vroege openingstreffer van Paolo Maldini zorgde voor opwinding in Italië. Toen spits Hernán Crespo nog voor rust de 2-0 en de 3-0 maakte, vierden de Italianen massaal feest. Lachend en zingend zond de aanhang al talloze sms’jes naar het thuisfront. Dit kon niet meer misgaan. Vlak voor het begin van de tweede helft betasten sommige Italiaanse voetballers alvast even de trofee van de Champions League die aan de rand van het veld stond.

De aanhang van Liverpool vreesde voor de grootste afgang in de clubgeschiedenis. Groepjes fans konden het niet meer aanzien en verlieten al in de rust het stadion. Op weg naar de stad misten ze de mogelijk meest magische zes minuten in de geschiedenis van Liverpool. Steven Gerrard scoorde in de 53ste minuut, het begin van een bijna ongelofelijke inhaalrace. Drie minuten later bracht Vladimir Smicer met een afstandschot de hoop echt terug. In de 60ste minuut was het wonder voltrokken. Een fopduik van Gerrard leverde een strafschop op die pas in tweede instantie door Xabi Alonso kon worden benut: 3-3. Het You’ll never walk alone van Gerry and the Pacemakers, dat sinds de jaren zestig min of meer als clublied geldt, galmde massaal door het stadion.

In de verlenging leek Liverpool alsnog te bezwijken onder de aanvalsgolven van AC Milan. De Rus Andrei Sjevtsjenko leek vlak voor tijd de wedstrijd wederom op zijn kop te zetten, maar met een miraculeuze redding hield Liverpool-doelman Jerzy Dudek zijn ploeg in de race. De fans in het stadion maakten zich net als honderdduizenden in de pubs van Liverpool op voor een beslissing met strafschoppen.

Dudek groeide uit tot de held van Liverpool. De Pool maakte de meest vreemdsoortige capriolen op de doellijn. De psychologische tactiek van de doelman werkte. Serginho, Andrea Pirlo en Sjevtsjenko misten van elf meter. Onder luid gejuich pakte de Engelse ploeg de beker. De groepjes met fans die de finale in de rust hadden verlaten, stortten zich in het centrum van de stad in het feestgedruis. Niet lang trok de feestvierende supportersstroom vanuit het stadion naar het centrum van Istanbul.

Nooit zullen de fans van Liverpool ‘die nacht in mei’ meer vergeten. Al was het maar omdat bij elk duel van The Reds op de wijs van de klassieker Sloop John B van The Beach Boys de volgende tekst door het stadion galmt:

We won it five times, we won it five times

In Istanbul we won it five times

It’s only a loan, it’s only a loan

In Athens Greece, we’ll bring it back home