De soundtrack van mijn leven

De nieuwe cd Angelhead van Gabriel Rios is nostalgisch. En dat is niet latin, maar disco.

„Ik ben opgegroeid met Amerikaanse jaren-80-disco. Die duikt opeens overal op.”

„Het is het geluid van mijn jeugd dat je hoort”, zo verklaart Gabriel Rios, elektronische klankkunstenaar te Gent, waarom zijn tweede album Angelhead zo nostalgisch, zo eighties klinkt. Die jeugd had plaats in Puerto Rico, totdat Rios, zeventien jaar en verliefd, zijn vaderland voor Vlaanderen verruilde. Maar ondanks de Zuid-Amerikaanse invloedssfeer op zijn geboorte-eiland hoor je op deze nieuwe plaat nauwelijks latin – minder althans dan op zijn debuutalbum Ghostboy, waarvan het lief-onheilspellende Broad Daylight dankzij de Appelsientjereclame en Theo van Goghs 06/05 wereldberoemd werd in de Benelux. Nee, de dominante sound op Angelhead is Amerikaanse jarentachtigdisco. Rios: „Ik ben opgegroeid met de populaire Amerikaanse cultuur uit die tijd. Disco was daar nog veel gelikter, veel commerciëler dan bij jullie. Soundtracks van films, Madonna, Cindy Lauper; opeens duikt dat alles op in mijn muziek.”

Ook op debuutalbum Ghostboy zijn daar al elementen van aanwezig, bijvoorbeeld in de dominante positie die synthesizer en keyboard kregen toebedeeld. Maar waarom, denkt Rios, is die nadruk nu navenant toegenomen? „Het is een artistieke zoektocht. Naarmate ik ouder word (Rios is nu 29, red.) grijp ik muzikaal meer terug op mijn jeugd. Maar dat geldt niet alleen voor mij, hoor. Het is overal aanwezig, je kan er niet omheen.”

Hoewel Rios in een Gentse lunchroom met vloeiend Vlaamse tongval zijn koffie met kaasrol bestelt, doet hij het interview liever in het Engels, „omdat ik die taal toch beter ken, en dus beter kan uitleggen wat ik bedoel.” Gisteravond heeft hij met zijn nieuwe band de voltooiing van het album Angelhead gevierd. Is deze plaat, omdat hij nu nauwer samenwerkt met Belgische muzikanten, ook Europeser geworden? „Tja, wat is Europees? De plaat is minder latin, zeker. En er zijn punkinvloeden op terug te vinden. Daar luisterde ik veel naar toen ik net in België was. Er staan een paar rocksongs op, maar bijvoorbeeld ook een hiphopnummer. Ik denk dat het grootste verschil met de vorige plaat is dat hij dankzij de samenwerking met de band volwassener klinkt.”

Angelhead is in elk geval ambitieuzer dan debuutalbum Ghostboy. Rios beroert hier meer muzikale genres, daarbij bijgestaan door een uitgebreide band – zeven man onlangs bij een optreden in Paradiso. Die opzet leidt tot een voller, steviger geluid. Angelhead heeft iets minder hitpotentie dan zijn voorganger, maar te prijzen valt dat Rios op dit album muzikaal meer lijkt te kiezen. Verwerkte hij op Ghostboy nog zoveel mogelijk muzikale invloeden in één nummer, op Angelhead lijkt hij de kracht van de beperking te hebben ontdekt.

Hoewel op het album punk, rock, soul en een vleugje latin zijn terug te vinden, is overwegend steeds één nummer uitgevoerd in één en dezelfde stijl. Zo krijgt opener The Boy Outside het karakter van een rocknummer, kent Common Cold een zweem van punk, heeft I’m Gonna Die Tonight onmiskenbaar een soul-sfeertje en zijn Tu No Me Quieres en Las Calaveras onvervalste latinsongs. Gezamenlijk maken ze een swingend, veelzijdig, en toch organisch geheel, met geestige vleugjes eightiesnostalgie en, soms iets te vet aangezette, -parodie.

Beseft Rios dat hij met zijn mix van genres precies tegemoetkomt aan de wensen van de iPod-generatie, die dankzij de shufflefunctie op de mp3-speler niet anders gewend is? „Ik weet het, maar ik doe het niet bewust om die reden; ik heb altijd op deze manier muziek gemaakt. Mijn vader maakte vroeger thuis mixtapes met alle genres door elkaar. Dus ik hoorde daar The Beatles en Weather Report na elkaar, afgewisseld met Tupac Shakur en The Simple Minds. Voor mij is dat vanzelfsprekend.”

Niet dat hij een commerciële opvatting afwijst. „Mijn muziek is op Angelhead toegankelijker geworden. En toegankelijk betekent soms: commercieel. Maar ik wil ook graag een publiek bereiken. In het begin was ik echt kinderlijk enthousiast over alle mogelijkheden die er bestonden met de computer, wilde ik werkelijk álles uitproberen. Maar het risico bestaat dan dat je je luisteraars verliest. Dus ik werk nu anders, ben me meer gaan focussen. Het hoort ook bij het ouder worden, denk ik, dat je op zoek gaat naar de essentie.”

Rios is bezig met groei, ontwikkeling, transformatie. Ook op zijn omgeving projecteert hij die fascinatie. Wandelend door Gent wijst hij op een renovatieproject van de haven. Er zijn moderne, lichte, stenen oevers aangelegd, die overgaan in brede, uitnodigende treden. Aan de overkant van het kanaal worden huisjes aan de kade opgeknapt. „Dat is prachtig, want dit was een hele duistere plek. En kijk hoe mooi het nu wordt. Ik hou daarvan, dat soort overgangen. Van ‘gloomy’ naar ‘niet-gloomy’, en vice versa. Dat zit ook in mijn muziek.”

Na het verlaten van de Gentse haven wijst Rios op de immigrantenwijk waar hij vlak na zijn aankomst in Vlaanderen woonde. „Daar leefden alle culturen door elkaar. Dat was heel dynamisch en bruisend.” Maar hoe beoordeelt een Puerto-Ricaanse muzikant eigenlijk de Vlaamse muziekscene? Rios, enthousiast: „Heel positief! Toen ik hier heen kwam luisterde ik aan een stuk door naar Worst Case Scenario, het debuutalbum van dEUS, geweldig vond ik dat! Daarnaast heb ik veel bewondering voor Flip Kowlier, die ook een goede vriend geworden is. We maken veel muziek samen.”

Wordt hij tegenwoordig minder beïnvloed door latinartiesten? „Ik heb een ingewikkelde relatie met latinmuziek. Lang was latin voor mij volkomen vanzelfsprekend. Ik hoorde het vroeger natuurlijk dag in dag uit: het was de soundtrack van mijn leven. Maar ik heb wel net een paar goede latinnummers gemaakt, die niet op het album zijn beland. Ik weet niet zo goed waarom. Misschien zijn de latinnummers zich aan het verzamelen, om straks wraak te nemen op mijn definitieve latinalbum.”

Voorlopig lijkt het muzikaal een andere kant op te gaan. Het laatste nummer op de plaat, Wish, is een lief, eenvoudig liedje, met vrijwel alleen akoestische gitaar. Is dat het gevolg van zijn zoektocht naar essentie? „Wish drukt voor mij de behoefte uit aan eenvoud; de behoefte om gewoon mijn gitaar te pakken en een liedje te spelen. Twee jaar geleden had ik dat niet eens gekund. Maar op een volgend album wil ik graag terug naar de basis, gewoon een eerlijke muzikant zijn. Ja, een troubadour.”

Angelhead is verschenen bij PIAS. Gabriel Rios staat op 27/5 op Pinkpop: www.pinkpop.nl.