Bokito heeft vast al die berichten gelezen

Bij de ingang van dierentuin Blijdorp staat een informatiezuil met nieuws over de dieren. Een van de nieuwtjes is dat er in mei drie roodoorbuulbuuls geboren zijn. Maar niets over Bokito, de gorilla die vrijdag ontsnapte en daarbij een vrouw en verscheidene picknicktafels ernstige schade toebracht.

Ik vind het lullig voor de drie jonge roodoorbuulbuuls, maar ik steven direct naar het apenhuis, waar Bokito achter dik glas zit. Als ik binnenkom, ligt hij net in een nogal compromitterende pose in het midden van zijn verblijf. Op zijn zij, met één been in de lucht. Zijn hoofd ondersteunt hij met zijn arm, en hij kijkt de bezoekers uitdagend aan. Bokito heeft vast al die berichten gelezen waarin stond dat hij ‘nogal macho’ was, en hij probeert die reputatie nu angstvallig hoog te houden. Ik probeer geen oogcontact met hem te maken, want ik heb gelezen dat hij daar agressief van wordt. Ook toon ik hem zo min mogelijk mijn tanden.

Een groep verstandelijk gehandicapten in rolstoelen wordt binnengereden. De leiders zetten om de beurt een gehandicapte voor het raam bij Bokito, en maken dan een foto. De gehandicapten maken ongebreideld oogcontact met de grote aap. Niet doen, wil ik zeggen, maar ik wil ze niet bang maken.

Niemand heeft oog voor de echte attractie in deze kooi: twee babygorillaatjes die mij onmiddellijk doen besluiten dat mijn lievelingsdier, en mijn lievelings-levend wezen in het algemeen, de babygorilla is. De babygorilla’s spelen met flarden wc-papier en poeren levenslustig in hun eigen achterwerkjes, zonder enig idee dat hun vader de reïncarnatie van King Kong is. Niemand die naar ze kijkt, behalve een verstandelijk gehandicapte die Wil heet en ik. Wij hebben de babygorilla’s voor onszelf alleen, terwijl aan de andere kant van de ruimte een constant debat gaande is over ‘of die vrouw er nou om gevraagd had’ en ‘of het iets instinctiefs was’.

Een van de gorillamoeders klimt met haar baby op haar rug naar de top van de kooi. Daar aangekomen springt het babygorillaatje in een vlaag van onbezonnenheid van de rug af en gaat in haar eentje nogal onhandig aan een touw bungelen, meters boven de grond. De moeder grist het gorillaatje gauw weg en daalt weer af. Wil en ik produceren tegelijkertijd een harde, doordringende aah-klank. De rest van de bezoekers kijkt verstoord naar ons. Ja, Wil en ik hebben ook onze instincten.