Piemeltje

In het Italiaanse dorpje Formigine stonden gistermiddag alle inwoners aan de kant, in afwachting van stadgenoot Ricco, die zich in de buik van het peloton bevond. Het leek erop dat de Giro d’Italia het belangrijkste wielerspektakel van de week is.

Mis.

De echte strijd vindt plaats in een rechtszaal in Malibu. Daar is de hoorzitting over het vermeende dopinggebruik van de Amerikaan Floyd Landis tijdens de laatste editie van de Tour de France.

Het is wielrennen in maatpak met stropdas. Het startpistool is vervangen door een houten hamer. De hoofdrolspelers bestuderen niet het parcours in het koersboek maar arceren bedenkelijke zinnen in vuistdikke dossiers.

Elkaar flikken is een van de pijlers waar de sport op rust. De simpelste truc: je doet of je moe bent en duwt toch je wiel als eerste over de meet. De moeilijkste truc: stiekem doping gebruiken. Wielrenners spelen soms klunzig, maar af en toe acteren ze vorstelijk. Daarom zijn er elk jaar koningsdrama’s in de wielersport.

In Malibu is het een komen en gaan van getuigen rond de dopingzaak. Donderdag verscheen oud-renner Greg LeMond (45) ten tonele. LeMond kwam met een bizarre verklaring die feitelijk niets te maken had met het gebruik van stimulerende middelen.

LeMond vertelde hoe Landis hem, na uitsluiting wegens vermeend testosterongebruik in de laatste Tour, had gebeld en om raad vroeg. LeMond adviseerde hem eerlijk te zijn en zei: „Ik ben er bijna aan kapot gegaan door niemand te vertellen dat ik vroeger seksueel misbruikt ben.”

Het telefoontje duurde 36 minuten.

LeMond: „Hallo, met Greg.”

Landis: „Ja, Floyd hier. Wat moet ik nu? Toegeven?”

LeMond: „Testosteron. Ja jongen, je staat zwak.”

Landis: „Ik kan het op procedurefouten gooien.”

LeMond: „Of gewoon hartstikke eerlijk zijn.”

Landis: „Hoe bedoel je?”

Lemond: „Net zoals ik. Ik zeg jou dat volwassenen vroeger aan mijn piemeltje hebben gezeten. Eerlijk waar.”

(Landis controleert in zijn display of hij werkelijk met drievoudig Tourwinnaar LeMond belt.)

Landis: „Greg, luister, ik ben net uit de Tour gezet.”

LeMond: „En bij mij (slikt een paar keer) hebben ze aan mijn piemeltje gezeten.”

En om zijn de 36 minuten.

Ik kan het niet meer bevatten. LeMond wordt opgeroepen als getuige tegen Landis en komt plotseling op de proppen met de synopsis voor een voorlichtingsfilm over seksueel misbruik. Landis’ manager wilde LeMond met die feiten in de arbitragezaak corrumperen en is inmiddels ontslagen.

LeMond is een rare. Hij kon in 1985 de Tour al winnen maar liet zich inpakken door ploegmaat Bernard Hinault die hem als een schoothondje aan het lijntje hield. Twee jaar later was LeMond betrokken bij een jachtincident. Z’n lijf zit nog steeds vol kogeltjes.

Landis is opgegroeid in een geloofsgemeenschap van mennonieten. Er komen gezinnen voor met 24 kinderen, lees ik in een encyclopedie. Daar zijn volwassenen kennelijk vooral met hun eigen kruis in de weer. Floyd mocht van zijn ouders niet fietsen. Op zijn vijftiende nam hij de pleitvaart. Een jeugd om gek van te worden.

De Giro is de komende dagen bijzaak. Op naar de hoorzitting van Floyd, Greg en de rest. Het is een gestoorde wereld vol betaste piemeltjes die bij volgroeiing bedenkelijke plasjes druppelen in de buisjes van piskijkers die fout op fout stapelen. De zaak-Holleeder is er niets bij. It’s Malibu-time!