Ietwat weke klanken vol fraai gestileerde wazigheid

cd pop

Blonde Redhead: 23 4AD, distr. V2

****

In de numerologie worden aan het getal 23 wonderlijke eigenschappen toegeschreven. Maar ook zonder die wetenschap klinkt de muziek op het zevende album van Blonde Redhead af en toe alsof er pure, op esthetiek gerichte magie wordt bedreven.

Dit New-Yorkse trio, met twee Siciliaanse broers en een ijl Japans zangeresje, ging ooit uit de startblokken als beschermelingen van Sonic Youth, dus: dissonante gitaren op hoge volumes. De evolutie naar een introverter geluid werd bezegeld met de overstap naar het Britse platenlabel 4AD, altijd al grossierend in een ietwat week klankideaal vol fraai gestileerde wazigheid. Dat uitgangspunt wordt in zeker de helft van de nummers op 23 groots opgepikt.

Subtiele elektronische texturen en omfloerste ritmes zijn zeker zo belangrijk als de gitaren, die zich opmerkelijk bescheiden in het geluidbeeld ophouden. Die ijle zang van Kazu Makino zal de dromerige sfeer bepaald niet in een nachtmerrie veranderen.

Op zijn best klinkt 23 als een update van wat er ook weer zo leuk was aan de shoegaze-rage van de jaren negentig – en op zijn slechtst eigenlijk ook. Maar een verrassend mooi liedje als S.W., met gitarist Amedeo Pace als vocale voortrekker en een mistige kopersectie, zou in elke setting wel overeind blijven.

Hoe dan ook: een plaat om zachtjes wakker bij te worden.