Groot en met heel veel veren

Een groot deel van mijn muzikale opvoeding draaide om één cassettebandje, van The Supremes. Dat cassettebandje was helaas niet in mijn bezit, maar van mijn jeugdvriendin J. Gelukkig woonde J. bij mij in de straat, dus kon ik elke dag naar haar toe om naar het bandje te luisteren.

Samen verzonnen wij vele dansen op The Supremes, waarin vooral resolute handgebaren een rol speelden (‘STOP! In the name of love’ – de resolute handgebaren volgen dan vanzelf). Dat andere kinderen naar de Dolly Dots zaten te luisteren, hadden we niet door. Wij leefden in een jaren-zestig-universum van hoog haar, roze jurken en gefnuikte liefdes.

Puur om nostalgische redenen boekte ik kaartjes voor het concert van Diana Ross, afgelopen zaterdag. De mensen om me heen waren verbaasd dat zij nog leefde, en begonnen wild te speculeren over haar leeftijd. De meesten kwamen uit op honderdvier. Zelf schatte ik dat ze tweeënzestig moest zijn, en dat bleek te kloppen. Zo goed kende ik haar dus, via het cassettebandje.

Het concert was een aaneenrijging van nummer-1-hits, maar als je heel veel nummer-1-hits hebt gehad, zoals Diana Ross, is dat geen probleem. Ze zong ook nieuwe nummers. Dat wilde natuurlijk niemand, want iedereen was om nostalgische redenen gekomen en zat niet te wachten op het lied I Love You van de nieuwe cd I Love You. Maar omdat Diana al (bijna) honderdvier was, lieten we het gelaten over ons heen komen.

Om de twee liedjes rende ze weg om zich om te kleden. Steevast kwam ze dan terug als Pino (groot en met heel veel veren). De ene keer als gele Pino, dan weer als rode Pino, en ze eindigde als zwarte Pino. Een speciale rol was weggelegd voor een mannetje dat haar enorme verenjassen mocht opvangen, die ze steeds halverwege een nummer afwierp.

Hier stond een vrouw die haar oude riedels afwerkte, maar nog steeds met een mooie stem, en ze nam ook nog de moeite om zich in al die verschillende veren te steken. Dit was, probeerde ik mezelf in te prenten, de vrouw die ik al die jaren uit dat cassettespelertje had horen komen. Toch kon ik dat niet echt bevatten. De vrouw op het bandje was op de een of andere manier mythischer dan de echte ster die hier nu voor me stond.

Ik hoop maar dat Diana Ross dat een eer vindt.

Aaf Brandt Corstius

Lees alle eerdere columns van Aaf op: nrc.nl/aaf