Diana Ross: vooral het oude repertoire

Ross (Foto's Andreas Terlaak) Diana Ross, motown legende, ex-Supreme, diva pur-sang en voorbeeld voor velen live in het Rotterdamse Ahoy, 19-05-2007. Foto: Andreas Terlaak Terlaak, Andreas

Concert: Diana Ross. Gehoord: 19/5 Ahoy Rotterdam.

Diana Ross bracht vorig jaar maar liefst twee albums uit. Opmerkelijk was de extra jazzsoundtrack Blue van de film Lady Sings the Blues. In ’71 stond Ross aan de vooravond van een glansrijke solocarrière na The Supremes en vertolkte de rol van Billie Holiday. Omdat ze er ‘te jazzy’ op zingt – ze had de lome timing en Holiday’s dictie goed bestudeerd – bleven de opnames toen liggen. Ze zouden haar vervreemden van haar poppubliek.

Op de andere cd, I Love You, zingt Ross enkele goedgemaakte maar weinig opvallende nieuwe lovesongs. Dat werd het aanknopingspunt voor de I Love You-tournee, waarmee het aangekondigde afscheid, zoals dat gaat in divaland, weer van de baan is.

Van jazz en actueel repertoire was in de halfvolle Rotterdamse Ahoy zaterdagavond beslist geen sprake. Op een elegante versie van Holiday’s Don’t Explain en twee nieuwe liedjes na, hanteerde een blije Ross juist haar geijkte succesformule. De beroemde zestiger mag dan haar renaissance beleven – I Love You haalt voor het eerst in twintig jaar weer hitlijsten – de beste troef blijft haar oude hitscollectie met Stop in the Name of Love, Love Hangover, Why Do Fools Fall in Love en Upside Down. Ross nam geen risico’s.

De toch wel tot karikatuur van zichzelf verworden grande dame van de showbizz straalde aan één stuk door in een, vergeleken bij die van hedendaagse sterren, sobere show. Geen liften, nostalgische beelden of effecten. Op een obligate sterrenhemel en jurkenwisselingen na, hing Ross met geslepen maniertjes in oude patronen. Haar steeds dunner wordende stem werd correct gesteund door soulvolle backingvocalen in de band en de ingeblikte strijkpartijen. Zelfs de saxofoonsolo’s kwamen schaamteloos van een tape.

Het enige waar jongere Ross-adepten als Beyoncé nu nog een puntje aan kunnen zuigen is haar charmeoffensief. Niks kuren van een bitse ster, die onlangs bekende de op haar leven gebaseerde film Dreamgirls nog niet te hebben bekeken. Liefde, sprak ze beminnelijk in de glitterjurk met hoge middensplit, is het enige dat telt. Zeker voor het land ,,waar mijn hits ontstonden dankzij jullie oude radio-deejay Pete Felleman.” Ze schudde haar zwarte haardos nog eens extra op, nam een nieuwe fotopose aan en plantte nog een handkusje op het hoofd van een trouwe bewonderaar.