Brood en wijn aan tafel bij een volmaakte vrouw

Brood

Regie: Roos van Geffen **

Een weldadige afsluiting van een dagje Festival aan de Werf is Brood van Roos van Geffen (1975), ervaringstheater dat kleine groepjes bezoekers meevoert door een merkwaardig labyrint. Schoenen uit, met blote voeten door het graan, op witte sloffen door een wasserij voor witte bedrijfskleding.

We krijgen een wit overhemd aan, een nat lapje op onze ogen, een dame fluistert in mijn oor: „Je mag met mijn ogen huilen.” Ogen dichtdoen, ik krijg een hapje meel in mijn hand. Warmte op mijn gezicht, ik ruik vers brood.

En inderdaad; we mogen aan een lange tafel gaan zitten waar een volmaakte vrouw van in de veertig brood voor ons bakt. Ze neuriet Bach en schenkt er wijn bij. We mogen het opdrinken bij een kampvuur.

In het ervaringstheater kun je de hardnekkige lust om te zoeken naar betekenis of verhaal, beter loslaten. Die wordt toch niet bevredigd, en staat het ervaren in de weg. Maar een zekere suggestie van een diepere laag, een overkoepelend idee, heb ik toch wel nodig, en die kan ik niet vinden in Brood, hoe aangenaam de theatertocht ook is. Goed, brood met wijn, Bach en een lange tafel, doen sterk aan het laatste avondmaal van Jezus denken. Maar verder dan die suggestie komt het niet. En Jezus had geen kampvuur.

Alle voorstellingen, en meer, te zien op Festival aan de Werf, Utrecht, t/m 26/05. www.festivalaandewerf.nl