Richard Galliano: Solo

Richard Galliano: Solo (Disques Dreyfus FDM 46050 369032; distr. Pink Records) ****-

Richard Galliano: Solo (Disques DreyfusFDM 46050 369032;distr. Pink Records)

De accordeon is een vertrouwd concertinstrument geworden. Dat dat zo is, is mede te danken aan de Italiaanse Fransman Richard Galliano (1950) die na zijn conservatoriumtijd speelde met tal van groten, van zanger Charles Aznavour tot Toots Thielemans en Chet Baker.

Hij is intussen zo bekend dat hij zelfs in zijn eentje een volle zaal weet te trekken, zo blijkt uit Solo, in ’98 opgenomen tijdens het winterfestival in het Italiaanse Umbria. Galliano haalt zijn inspiratie uit kerk, kermis en kroeg en is ook niet wars van dansmuziek uit verre landen. Maar hij heeft alles wel zo gestileerd dat het past bij de condities van een zitconcert.

Dat betekent dat deze cd zich niet erg leent voor een party. Het luchtig opgezette ‘French Touch’ zou enig gekwek nog wel kunnen verdragen, maar de meeste stukken op Solo lijken gemaakt om ook solo beluisterd te worden. Zelfs het Roemeens dansende ‘Taraf’.

FRANS VAN LEEUWEN