Pink maakt politieke clip

Politiek en de hitlijsten: het is niet zo’n voor de hand liggende combinatie. Hoewel het dik veertig jaar oude ‘Welterusten meneer de president’ van Boudewijn de Groot, pas nog verkozen tot beste protestliedje door de luisteraars van Radio 2, destijds wel degelijk een een hit was. Net als die nederpopklassieker is ook ‘Dear Mr. President’ van Pink verpakt als een open brief aan het Amerikaanse staatshoofd. Pink had aanvankelijk haar reserves bij het op single uitbrengen van dit statement, bang als ze was dat ’t voor een publiciteitsstunt zou worden aangezien. Misschien had ze ook wel het lot van de Indigo Girls, co-auteurs van het lied, in het achterhoofd. Die werden jaren geleden immers verketterd toen ze zich nogal fel tegen de Amerikaanse president George Bush uitspraken. Intussen geeft de rest van de wereld, inclusief Amerika, de Indigo Girls gelijk en is ook de weg vrij voor een reguliere release van ‘Dear Mr. President’, aanvankelijk als download en nu ook in fysieke vorm.

Jammer genoeg is het liedje artistiek gezien bepaald minder verheffend dan de politieke lading. Pink leidt het staatshoofd rond in de bende die hij gecreëerd heeft, met een zachte, akoestische begeleiding die nergens bijt. Dat is vaak het probleem bij de combinatie pop en politiek: de goede bedoelingen nemen de overhand boven de esthetiek. Dat is zeker zo bij de officiële clip, live opgenomen tijdens een concert in Londen .

De visuele actie komt van de achtergrondprojectjes, standaard immers bij dit soort grote concerten. Daarop zien we precies de beelden die we ook wel hadden kunnen dromen: van daklozen, van armoe, van Irak, van demonstraties en van desondanks vriendelijk lachende Bush.

Dit stramien is zo voorspelbaar, dat we het terugzien bij de verschillende, al of niet officiële versies van deze clip. Er is een ‘piano mix’ die mogelijk wel een reguliere status heeft, maar verder circuleren er tal van huisgemaakte versies die beelden van Bush’ wanbeleid onder de felle woorden van Pink plakken. Soms inclusief de vliegtuigen die in het WTC vlogen. Op YouTube is zelfs een filmpje te zien bij een liedje dat ook ‘Dear Mr. President’ heet, maar dat vijf jaar oud is en niets met Pink van doen heeft. Toch kennen de bijbehorende beelden dezelfde formule.

Het is toe te juichen dat popsterren zich politiek uitspreken en daar nog kunst van maken ook. Maar om niet te vervallen in plat pamflettisme is een extra grote dosis creatief inzicht nodig. Zo ver is het bij Pink niet gekomen.

JACOB HAAGSMA