Meeslepend

Rufus Wainwright:Release The Stars (Geffen/Universal)|

Is het vreemd dat Paul McCartney zich lovend heeft uitgelaten over zijn aanstormende rivaal Rufus Wainwright? Waar McCartney op latere leeftijd klem zit tussen zijn ‘klassieke’ aspiraties en een steeds minder belangwekkende popcarrière, giet de Canadese Amerikaan Wainwright (33) al zijn artistieke droombeelden in één meeslepend totaalpakket. Het vijfde album Release The Stars van de zoon van Loudon Wainwright III en Kate McGarrigle is met voorsprong het meest ambitieuze popalbum van de laatste jaren: bol van bombast, orkestgeweld, pompeuze melodieën en opgeblazen emoties. Het is Brian Wilsons Smile, maar dan van een songschrijver/arrangeur die zich niet gek heeft laten maken, maar die al zijn hoogdravende wensen op het gebied van opera, musical, filmmuziek en popsongs op één cd heeft weten te vangen.

Wainwright botviert zijn homo-erotisch drama in songs die zo over the top zijn dat ze bijna uit elkaar ploffen van ideeënrijkdom. Het orkest in openingsnummer ‘Do I disappoint you’ ademt Verdi en Walt Disney tegelijk, met kinderkoor en klaterende harpen. Temidden van dit Fantasia van de popmuziek gunt Wainwright zich een paar rustpunten, met name in pianoballade ‘Leaving for Paris’ die herinnert aan het beste werk van Harry Nilsson. De overwegende sfeer is er echter een van totale losgeslagenheid ten aanzien van grootse orkestarrangementen: ‘Slidesow’ dat bijna ontspoort in het zangduel met tientallen violen en het titelnummer dat met zijn meeslepende crescendo als aftiteling van een romantisch musicaldrama fungeert.

JAN VOLLAARD