De hondengekte in de VS

‘Dognapping’, dagopvang voor honden, hondengebak: in de VS wordt de hondenmania almaar groter, schrijft Tracy Metz

Steeds meer mensen kijken naar honden met dollartekens in hun ogen. Om te beginnen vanwege de hondjes zelf – sommige zijn een prijzig luxegoed, met alle gevolgen van dien. De prijzen voor vooral kleine hondjes in de VS zijn de laatste tijd zo gestegen, dat er een golf aan ‘dognapping’ gaande lijkt, schreef de Chicago Tribune begin deze maand. Harde cijfers zijn er nog niet, maar de krant berichtte onder meer over een spectaculaire hondjesroof in Los Angeles, waar een heel nest Yorkshire terriërs geroofd was van een familie die onder schot gehouden werd.

„Vandaag de dag, met deze prijzen, loont het om honden te stelen”, zei Louis Auslander, voorzitter van de International Kennel Club in Chicago tegen de krant: „Dieven kunnen zo’n hondje makkelijk oppakken – het is niet zo zwaar als een tv. Je kan ze zo onder je jasje stoppen.” Sommige dierenwinkels hebben al extra maatregelen genomen tegen hondendieven. En er is ook een groeiende markt voor honden- en huisdierendetectives die speuren naar de verdwenen beestjes.

hondenkapper aan huis

Het past allemaal in de trend die al langer gaande is – en niet alleen omdat sterren als Paris Hilton met een klein troetelhondje in de tas rondlopen. In de VS is sprake van een ware hondenmania. Bijna alles wat mensen hebben bestaat ook voor honden: de boutique met jurken, truien, regenjassen, halskettingen, tandpasta met gevogeltesmaak en geurbestrijdende sprays die parfums heten; de hondenbakkerij en het hondenrestaurant; luxe logeeradressen zoals de Top Dog Country Club, een dagopvang voor honden, die in de New York Times geportretteerd werd.

Naast de aloude aloude trimsalon is er ook ook een mobiele hondenverzorgingssalon aan huis – inclusief tandenpoetsen, vachtverf en een ‘paw-dicure’ (paw = poot) met nagellak – of op een koopje, in de self-service dog wash and dog lounge zoals de LaundroMutt in Boston (mutt = vuilnisbakkenras). Ze hebben namen als Happytails Spa, Tailwaggers Pet Boutique, Wagwear, Canine Country, Pawpoochie (pooch = hond), Club Bow Wow, Wet Nose Gym, Dog-O-Rama.

Ook aan de innerlijke hond is gedacht. Doet de hond vervelend – eindeloos blaffen, het meubilair vernielen, of juist lusteloos hangen? Ga dan te rade bij dog whisperer Cesar Millan, die via tv, internet, boeken en dvd’s een groot publiek bereikt van hondenbezitters die last hebben van het gestoorde gedrag van hun beste vriend. Niet voor niets zijn er in al die hondenboutiques schappen vol met allerlei rustgevende middelen. In haar boek Dog Love constateert Marjorie Garber, directeur van het Center for Visual and Environmental Studies aan Harvard en bazin van Wagner en Yofi, dat honden tegenwoordig aan de Prozac zijn. Of het nu uit liefde is of uit schuldgevoel, de Amerikaanse hond wordt nu tot op het bot vertroeteld.

„Ach, als je het je kunt veroorloven, waarom zou je het niet doen?”, zegt eigenaar Alan van hondenboutique The Barking Zoo in de bij homo’s geliefde New Yorkse wijk Chelsea. Hij wijst naar een vrolijk gestreept ministrandhuisje in de etalage, prijs driehonderd dollar. Daar liggen behalve de enorme kussens die tegenwoordig – ook in de kleine New Yorkse appartementen – de hondenmand hebben vervangen, ook boeken als Doga: Yoga for Dogs en Is Your Dog Gay?

Alan Kraus en zijn vriend Jay English zijn vijf jaar geleden de winkel begonnen en het gaat als een trein, zegt hij. Ze verkopen behalve de alledaagse benodigdheden ook jasjes van goudlamé, snoepjes in de smaak blueberry crisps (nooit geweten dat honden van bosbessen hielden), geuren als Vanilla Bones en piepspeeltjes in de vorm van het Vrijheidsbeeld en van butt plugs. Ze hebben onlangs hun activiteiten ook uitgebreid met een groothandel in hondentruien.

Een béétje hond hoeft ook niet meer te lopen, maar wordt in een draagtas vervoerd. Louis Vuitton maakt ze in deftig wit leer met rode randjes, waarmee in het kerstnummer van de New York Times Magazine werd geadverteerd; prijs uitsluitend op aanvraag. Het chique warenhuis Barneys in New York heeft er een hele vitrine mee gevuld, samen met truitjes van honderden dollars. Uiteraard zijn er ook draagtassen op wielen, bijvoorbeeld de Pet Wheel-Away waarmee postorderbedrijf SkyMall in alle Amerikaanse vliegtuigen adverteert. Deze hondenkoffer, verkrijgbaar in rood en zebraprint, heeft aan drie kanten gaas (‘for the pet’s comfort and viewing’) en laat zich in een handomdraai ombouwen tot een rugzak of een autozitje.

botvormig gebak

Op Cape Cod, aan de kust van Massachusetts is in het pittoreske plaatsje Falmouth de Happy Puppy Bakery and Gift Shop. Naast hondentassen en Dogopoly (een Monopoly-variant) zijn er vooral koekjes en gebak voor honden, sommige botvormig, met namen als doggie-doo-nuts. (dog doo = poep).

Je hond hoeft niet in zijn eentje thuis zijn taartje op te eten, je kunt hem ook mee uit nemen naar een hondenrestaurant. In de staat Washington, aan de westkust van Amerika, ging onlangs Dining Dog open.

En waarom zou je hond niet net als jij ook eens van een biertje mogen genieten? Dat vond de Nederlandse dierenwinkeleigenares Terrie Berenden uit Zelhem, en zij gaf een brouwerij opdracht een drankje van runderextract en mout te vervaardigen onder de naam Kwispelbier. Het kost bijna het viervoudige van een Heineken, maar je moet er wat voor over hebben.

De moderne technologie is ook niet aan de hondenbedrijfstak voorbijgegaan. In de doggie daycare heeft de webcam zijn intrede gedaan. Camp Bow Wow heeft er wel elf waarmee je kunt inzoomen op verschillende delen van het terrein – ‘Oscar’s Outside Sunbath Area’, ‘Sidney’s Lazy Lounge’, ‘Sadie’s Inside Romper Room’ – om te kijken hoe je lieveling het maakt. De kijker kan zelfs door de ogen van zijn viervoeter meekijken dankzij de RoverCam, een kleine draadloze camera die voor de borst van de hond aan zijn tuigje vastgemaakt – net zoiets als de camera op de helm van een Formule 1-coureur.

Een jaar doggie daycare kost tussen vier- en de achtduizend dollar (ter vergelijking: het kost vijfduizend dollar per jaar om je auto op Manhattan te parkeren). De American Pet Products Manufacturers Association schat dat Amerikanen vorig jaar liefst achtendertig miljard dollar aan hun huisdieren besteedden, bijna zes procent meer dan het jaar daarvoor.

Gaan de Amerikanen te ver in hun hondengekte? Mary Connelly, samen met haar partner Stacy Alldredge eigenaar van hondenopvang The Dog Run in New York, is kritisch: „Mensen verwarren hun eigen welzijn met dat van hun huisdier. Jawel, wij organiseren hier ook verjaarspartijtjes en bar mitswa’s voor honden, en geven ze hydrotherapie in het zwembad, maar we proberen onze klanten ook te leren zélf goed voor hun hond te zorgen. Ze geven het beest te veel te eten omdat ze zich schuldig voelen dat ze het de hele dag alleen laten, ze kopen voor honderden dollars een truitje voor de hond, maar laten hem nooit uit.” Ze schudt verwonderd het hoofd: „Een groot deel van onze cliëntèle hier op Manhattan bestaat uit psychiaters en therapeuten, maar ze hebben nog steeds niet in de gaten hoe ze ervoor moeten zorgen dat de hond niet meer op het tapijt piest.”

direct rendement

Van het gezelschapsdier wordt een troeteldier gemaakt, of sterker nog: een kind. „De liefde van honden is onvoorwaardelijk en overzichtelijk”, zegt Marjorie Garber, auteur van Dog Love. „Het is een stuk makkelijker om iets goeds voor je hond te doen, dan om iets goeds te doen voor de wereldvrede of de armoede. Je hebt ook direct rendement.”

Hondenliefde is geen uitvlucht, benadrukt ze. „De gevoelens van mensen voor elkaar zijn niet minder sterk omdat ze dol zijn op hun hond. Maar juist het ongecompliceerde van de liefde voor je hond, en zijn respons daarop, kunnen het beste in ons bovenbrengen.” Geen wonder dat Paris Hilton zo vaak met haar hondje gezien wordt.