Waarom is het op Hemelvaartsdag altijd koud en nat?

Is het een sprookje of een meteorologische onomstotelijkheid dat het op Hemelvaartsdag altijd koud, nat en onbehaaglijk is?

Ik hoorde het al van mijn vader die nog van de late negentiende eeuw was, en die had het weer van zijn vader, die niet alleen hoofdonderwijzer is geweest, maar bovendien werd geboren op een moment dat Thorbecke nog twee kabinetten te gaan had. Dan hebben we het intussen dus al over zeker 150 jaar ervaringskennis. Weliswaar zou Popper tegenwerpen dat de hele theorie wordt ontkracht als het volgend jaar – wanneer de herdenking van de Hemelvaart zoals bekend samenvalt met de Dag van de Arbeid – tropisch warm is onder een strakblauwe hemel, maar ik vraag me altijd af waarom dat dan blijkbaar niet al een keer heeft mogen gebeuren in 1872, 1927 of 2004.

De bijbeltekst waarin van Jezus’ tenhemelvaring verslag wordt gedaan, geeft geen details over de toenmalige weersomstandigheden. Maar het was mei, het was Palestina, dus je zou er veilig vanuit mogen gaan dat het voor de tijd van het jaar weer een mooie, zonnige voorjaarsdag was.

Vinden we in Handelingen 1: 8-9 misschien toch een aanwijzing?

Daar staat geschreven dat Jezus op de Olijfberg nog eenmaal verscheen aan zijn elf discipelen (voor Judas die zich inmiddels beschaamd had verhangen moest nog een invaller worden aangewezen), aan wie hij toezegde dat binnenkort de Heilige Geest zich over hen zou uitstorten – en dan lezen we:

„Als Hij dit gezegd had, werd Hij opgenomen, daar zij het zagen, en een wolk nam Hem weg van hun ogen.”

Een wolk.

Ik wil er niet meer van maken dan er staat, maar het zou dus kunnen zijn dat het er op de eerste de beste Hemelvaartsdag uit de geschiedenis zelfs in Jeruzalem een beetje betrokken heeft uitgezien.

Een alibi om niet de straat op te hoeven is me trouwens altijd welkom geweest, dus ik zocht voor de rest van de dag een knusse leeshoek, bladerde door een stapel oude kranten, en bleef weer gefascineerd kijken naar het bericht dat een begrafenisondernemer 150 euro korting op mijn uitvaart in het vooruitzicht stelt als ik voor na mijn dood aan de samenleving een orgaan beloof.

Andermaal vroeg ik me af in ruil voor hoeveel organen ze me eventueel gratis zouden willen wegbrengen – maar uit de reactie van de (CDA-)minister van Volksgezondheid begreep ik dat deze gedachte in feite nog onethischer was dan het aanbod zelf.

Is 150 euro overigens niet een ontzettend keutelige beloning? Ik heb de prijzen in de branche niet goed in m’n hoofd, maar ik meen te weten dat je voor een enigszins fatsoenlijk afscheid (gewatteerde kist, zes volgauto’s, moorkoppen in de koffiekamer) al gauw op zo’n 20 mille zit, en als je Frans Bauer en Willeke Alberti dan ook nog een duet uit de Uitvaart top-50 live in de aula wil laten zingen, is een halve ton niet ver meer af.

Ik bedoel: als ik dat kan missen, dan is 150 euro toch peanuts?

Voor een kwartje op de eerste rij willen zitten – daar komt de kruideniersofferte van die uitgekookte lijkbezorger dus eigenlijk op neer.

Maar hij opende wel een trend, vrees ik. Dezelfde dag dat hij met zijn schraperige stunt het nieuws haalde, zag ik op televisie de woordvoerder van een vereniging die orgaanvragersbelangen vertegenwoordigt. Die man zei – ik wil niet zeggen bezorgd, laat staan spijtig, maar wel met serieuze nadruk – dat de toegenomen verkeersveiligheid een streep betekent door de rekening van mensen die smachten naar een nieuw orgaan: te weinig bruikbare doden.

Zo kwam ik via de uitvaart toch nog op een redelijk filosofische manier de kille Hemelvaartsdag door.

Lees eerdere columns van Jan Blokker op www.nrc.nl/blokker