Nabij-veraf beeld van normale meisjes in Israël

Close to Home (Karov la bayit). Regie: Vardit Bilu en Dalia Hagar. Met: Neama Shendar, Smadar Sayar, Lana Ettinger, Danny Geva. In: 6 bioscopen. ****

Close to Home. Dicht bij huis. Daar gebeurt het. Dicht bij het huis van Mirit en Smadar. Twee heel gewone meisjes in Israël. En dicht bij ons huis. Want het is maar net aan de andere kant van de Middellandse Zee. Mirit en Smadar hadden twee Amsterdamse meisjes kunnen zijn. Of twee Berlijnse. Want wat willen ze? Een gek hoedje en een vriendje. Dat wil iedereen wel.

Maar anders dan hun leeftijdgenoten overal ter wereld moeten de twee eerst in Jeruzalem hun tweejarige dienstplicht volbrengen voordat ze misschien van het leven mogen dromen.

Anders dan anderen zijn ze een pion in het Israëlisch-Palestijnse conflict. Moeten ze volwassen vrouwen fouilleren die toevallig een hoofddoek dragen. En oudere mannen om een identiteitsbewijs vragen, omdat ze nou eenmaal van de andere kant van de grens komen. En dat, hun praktijk van alledag, is voor de meeste mensen heel ver van hun bed.

Het knappe én hartverwarmende van Close to Home is dat de debuterende regisseuses en scenarioschrijfsters Vardit Bilu en Dalia Hagar steeds spelen met dat idee van nabijheid en afstand. Ze weten waar ze het over hebben, want ook zij moesten op straat patrouilleren toen ze in het leger zaten, vertelden ze vorig jaar op het Filmfestival Berlijn, waar de film zijn Europese première beleefde. Maar ze durven hun eigen wereld ook met lichte vervreemding te bekijken.

Mirit en Smadar moeten gedurende de film elkaars vriendschap en respect verwerven volgens het aloude principe van tegenpolen die elkaar aantrekken. Heel bekend. Soms lijkt het bijna een Amerikaanse buddy movie. Maar hoe voorspelbaar kan het leven zijn als er op elke straathoek steeds een bom kan afgaan? Is het normale meisjesleven in zo’n context nog wel normaal? En mag je daar wel een normale film over maken (die dan toch weer niet zo normaal uitpakt)?

Close to Home is politiek in z’n alledaagsheid, in de schuchtere, bescheiden manier waarop hij de meisjes observeert, in het menselijke niveau waarnaar hij de wereldpolitiek terugbrengt. Een beetje onbestemd laat de film ook achter. Omdat het allemaal net ietsje te close to home blijft.

Dana Linssen