Gidsjes vol pittoreske, door een straffe zon beschenen Franse bouwsels

Ik heb gehoord dat veel mensen hun zomervakantie in januari boeken. Om dit te kunnen moet je, denk ik, een soort ziener zijn. Iemand die in het diepst van de winter al kan voorspellen waar hij in de zomer heen wil, en met wie, en waarom.

Als je zoals ik in de winter al moeite hebt om je voor te stellen dat het ooit weer zomer wordt, kun je je al helemaal niet verdiepen in gidsjes vol pittoreske, door een straffe zon beschenen Franse bouwsels uit de zestiende eeuw, die verbouwd zijn tot bed & breakfast en gerund worden door gastvrije Britse echtparen die hun hart aan de Provence verpand hebben.

Zo’n vergaand gedachte-experiment lukt mij meestal pas een paar weken voor de vakantie, waardoor ik gedwongen ben om voor 967,95 euro een ticket naar een normaal gesproken extreem goedkope Easyjet-bestemming te boeken.

Daarom ben ik trots dat ik dit jaar nú al mijn zomervakantie aan het boeken ben. Drie gidsen heb ik, en elk aardig hotel dat ik tegenkom, google ik. Vreemd genoeg hebben Franse hoteleigenaars de neiging om foto’s op internet te zetten die tijdens de winterstop genomen zijn, met lege zwembaden, barre veldjes en een ongezellige, geheel uitgerolde tuinslang met een valse hond ernaast. Het kostte dus even voordat ik een longlist had met leuke hotels.

Die hotelnamen typte ik vervolgens in bij Tripadvisor, een website waar reizigers zelf hotelrecensies schrijven. Dat had ik nooit moeten doen. Een panel van hotelbezoekers vertelde mij over één en hetzelfde hotel: „de parel van de Provence, we zitten er elke zomer” en „een spookhotel, de receptionist is een volleerde sadist, stroperig bruin water in de douche, ratten”. En dit was niet alleen bij dat ene hotel; bij alle hotels stonden extreem uiteenlopende recensies. Tripadvisor las als een spannend jongensboek, maar bracht me niet verder. Het probleem met democratische internetinstellingen: iedereen heeft een mening. Een uitgesproken mening waar je niets mee kunt.

Toch bleef ik uren doorzoeken, tot ik een hotel vond waar iedereen enthousiast over was. Tientallen lovende recensies las ik. Over de sympathieke hotelhouders, hun beminnelijke terriër, de authentieke balken in de kamers. En ik boekte meteen. De rest van mijn longlist schrapte ik. Dit kon niet missen. Er hadden zoveel gelukkige reizigers over dat hotel geschreven. Of, gewoon, één hotelhouder met een goeie pen.