Geen donor

Een opmerking als `het door de medische wereld koste wat kost rekken van mensenlevens is een ontkenning van de natuurlijke eindigheid van het leven` in de ingezonden brief `Principieel weiger ik donor te zijn` van Dr. Ellenbroek (nrc.next, 16 mei) vraagt om wederhoor. De medische praktijk gaat namelijk uit van het tegenovergestelde. Erkenning van de eindigheid van het leven is een belangrijke leidraad in medisch handelen en scheppende voorwaarde voor orgaantransplantatie. Juist de ontkenning van die eindigheid leidt tot een stelling als `uit de autonomie en integriteit van mijn lichaam en geest volgt respect voor mijn keuze geen orgaandonor te zijn.` Het claimen van andermans respect is op zijn minst een dubieuze ambitie. Overigens hulde voor de consequente gedachte `ik ben geen orgaandonor dus ook geen donorontvanger.` Een bewuste, vrije keuze maken en bereid zijn de consequenties te overzien is het hart van de orgaandonatiediscussie en het enige verzoek van de medische wereld aan potentiële orgaandonoren. Orgaantransplantatie is levensreddend en levensrekkend. Behoeftige patiënten dit verworven stuk vooruitgang ontzeggen is pure regressie. Laat ons in voorkomend geval dan ook maar wegkwijnen aan tering, tyfus en cholera, zoals dat al miljoenen jaren bij ons de gewoonte was.