Een popband van niks

Jonathan Lethem: You don’t love me yet. Faber and Faber, 224 blz. €35,–

Alle ingrediënten voor een romansucces lijken voorhanden: een jonge auteur met tenminste twee geweldige, inventieve romans op zijn naam; een thema (de popcultuur) waarin hij heeft aangetoond meer dan thuis te zijn; en een genre, de ‘romantische komedie’ met een bezetting van bizarre karakters waarvan hij op zijn onvoorspelbare manier heeft laten zien er een eigen fictieve wereld mee te kunnen scheppen. Jonathan Lethems You don’t love me yet leek voorbestemd het niveau en succes te evenaren van zijn voorgangers, Motherless Brooklyn en The fortress of solitude. Maar doet het dat ook?

You don’t love me yet – de titel is ontleend aan een liedje van Roky Erickson – heeft als hoofdpersoon Lucinda Hoekke, de bassiste van een beginnend rockbandje in Los Angeles, maar eigenlijk zijn alle excentrieke bandleden hoofdpersonen in dit boek. Bedwin, de schrijver van de band, is een schuwe jongen die zijn nachten doorbrengt met steeds weer dezelfde films van Fritz Lang. Zanger Matthew heeft een bijbaantje in de dierentuin maar zet dat op het spel als hij een depressieve kangoeroe kidnapt en in zijn badkuip huisvest. De bekendheid van de band komt in een stroomversnelling als Carl, een nieuwe liefde van Lucinda in staat blijkt te zijn briljante songteksten te schrijven. Plotseling is succes hun deel, maar Carls prijs is dat hij wil toetreden tot de band, hetgeen ook weer het begin van hun ondergang zal zijn.

Het boek bevat enkele hilarische scènes die als satire op de mediawereld en de Californische avant-garde kunnen worden opgevat. Dat is weliswaar een terrein dat als een mer à boire kan worden gezien, maar Lethem schrijft het allemaal op met een mate van onbetrokkenheid die misschien in de lijn van de coolness van het hippe milieu moet worden gezien..

Zoals gezegd, de ingrediënten waren aanwezig, maar Lethem heeft niettemin een lusteloze mislukking afgeleverd. Zelfs als zedenschets is het boek een verzameling gemiste kansen, en wel zozeer dat je al lezende bij elke ontwikkeling geneigd bent je schouders op te halen.

In tegenstelling tot de hoofdpersonen in Lethems eerdere romans is Lucinda nergens een personage in wier motivatie en wispelturigheid we geloven. You don’t love me yet is geen rock ’n roll, het is geen satire, en het is al helemaal niet geestig. Zelfs de seks is slecht. In het laatste hoofdstuk wordt weer eens door bijna alle ex-bandleden van partner gewisseld: Carl met Matthews cheffin, en Lucinda keert terug naar Matthew. Maar, zo moet de conclusie luiden, het had net zo goed andersom kunnen zijn. En dat is dodelijk.