Het walhalla der walhalla’s: de wereld van Matthijs

Je weet dat je beroemd bent als mensen je alleen nog bij je voornaam noemen (Madonna, Saddam, Jamai). En je weet dat je écht beroemd bent als er achter je voornaam een punt gezet wordt. Dan ben je een verwant van Linda., de eerste vrouw in Nederland met een eigen tijdschrift en de enige vrouw in Nederland met een punt achter haar naam.

Vorig jaar maakten ‘de mensen’ achter het tijdschrift Linda. eenmalig de Gullit., een mannenglossy met veel billen en huidcrèmes. Voor de manneneditie van dit jaar was het oog gevallen op dé man van dit moment: Matthijs. (Van Nieuwkerk, ik vermeld het er heel ouderwets bij. Die tv-presentator met die haartjes.)

Aan Matthijs zijn hele internetfora opgedragen, waar vrouwen van zekere leeftijd, en ook van jonge leeftijd, chatten over hoe hij hun wereld doet doordraaien.

Het lanceringsfeest had een stevig deurbeleid: je mocht alleen naar binnen op vertoon van een uitnodiging, een speciale toegangsmail, je geboorteakte en inentingspapieren voor zeven verschillende Afrikaanse landen. Maar dan belandde je ook wel in het walhalla der walhalla’s: de wereld van Matthijs. Een wereld die bevolkt wordt door een stevige hoeveelheid BN’ers, waar je de hele tijd saté aangeboden krijgt, en waar in een boksring een wedstrijd aan de gang is.

Boksen was het thema van de Matthijs., omdat hij daar als kind zo van hield (en van koppeltjeduikelen, stond in zijn hoofdredactioneel, maar dat is kennelijk niet glossy). Aan de muren hingen enorme foto’s van Matthijs, uitgeteld liggend in diverse hoeken van diverse boksringen.

Voor de presentatie gingen Linda, Gullit en Matthijs in de ring staan. „Het lijkt wel boksen met sterren”, zei Linda. Het leek meer op boxen met botox. Ze vertelde wat een vákman Matthijs was, over hun eerste bespreking, waarbij hij aanhoudend naar zijn tosti had gekeken, en over hoe jammer ze het vond dat Matthijs niet naar Talpa was overgestapt. (Dat vindt Matthijs vast ook spijtig – hij had net zo succesvol als Jack Spijkerman kunnen worden!)

Toen mocht Matthijs wat zeggen. „Wat zijn hier veel mensen”, zei hij bedremmeld. „Ik had er zelf veertig uitgenodigd, maar er moesten er twintig werken vanavond, bij mijn eigen programma.” Matthijs is dan wel de man van dit moment, maar wel een man van dit moment met veertig kennisjes. Niks geen hundred of my best friends, zoals het beroemdheden betaamt. Het nam me voor hem in. Maar ik ga niet naar dat forum.