De Chicks, Yo La Tengo en de vlag

toby.jpgBetsy (Amerikaanse), Matt (Australiër) en ik praten nog snel wat, voorafgaand aan het optreden van Yo La Tengo in de New Yorkse Webster Hall. We hebben het over country- en folkmuziek. Het is een gesprek van leken, wij zeggen ook maar wat. Maar we zijn wel liefhebbende leken. Matt begint een voorkeur voor banjo’s te ontwikkelen en Betsy en ik lopen weg met de Dixie Chicks.
De grootste vijand van ‘de Chicks’ is Toby Keith, hij is nog een tikje patriottistischer. Ik was eens bij een concert van hem in Louisiana, waar tijdens zijn ‘American Soldier’ (luister hier naar een fragment) goed werd ingezoomd op de soldaten in het publiek. Dat gaat te ver, vinden Betsy en Matt. Dat soort Amerikanisme zou in New York niet kunnen, beweren ze. Waarop hiermee het concert van Yo La Tengo begint.

O say, can you see, by the dawn’s early light,
What so proudly we hail’d at the twilight’s last gleaming?
Whose broad stripes and bright stars, thro’ the perilous fight,
O’er the ramparts we watch’d, were so gallantly streaming?
And the rockets’ red glare, the bombs bursting in air,
Gave proof thro’ the night that our flag was still there.
O say, does that star-spangled banner yet wave
O’er the land of the free and the home of the brave?