Verleiden

In Praag was ik getuige van twee geheel verschillende vormen van verleiding, erotische verleiding, om precies te zijn. De ene was klassiek, de andere nieuw, althans voor mij.

Juist omdat de klassieke vorm niets nieuws bood, was hij vermakelijk om naar te kijken. Als toeschouwer hoefde je niet te letten op de inhoud, je kon je helemaal concentreren op de vorm: was die professioneel of dilettantisch?

Ik zat in de zon op een terrasje dat uitzicht bood op een groter, lager gelegen terras aan de Moldau. Op de achtergrond verhief zich soeverein de Cechbrücke, dat minder bekende broertje van de Karlsbrücke. Aan een tafeltje praatte een jonge vrouw met een man van voorbij de vijftig. Ze had sterk geblondeerd haar en ze sprak in lange, drukke golven. De man luisterde vrijwel roerloos. Als de vrouw even stilviel, nam hij het initiatief niet over, maar beperkte zich tot een paar korte zinnen.

Die pauzes gebruikte de vrouw om de man op te vrijen. Ze streelde zijn nek, zijn kalende schedel, kuste hem op zijn rechteroor. Om te voorkomen dat haar handelingen hem begonnen te vervelen, verlegde ze steeds haar terrein. Haar hand ging langs zijn broeksband, bleef op zijn heup even rusten en begon toen aan een tergend langzame, iets lager gesitueerde terugkeer.

Op zeker moment, enkele drankjes verder, schoof de vrouw haar arm bijna tot de elleboog in de openstaande bloes van de man. Hij liet zijn tepel – rechts voor de kijker, links voor hem – geduldig masseren.

Ik dacht aan wat ik die eerste minuten had gedacht toen ik ze zag zitten: een verliefd paartje. Pas geleidelijk besefte ik dat er wat anders aan de hand was. Zij verleidde hem, hij liet haar voorlopig haar gang gaan. Professionaliteit viel haar niet te ontzeggen, maar de techniek was wel erg zichtbaar. Soms leek zich enige gêne van hem meester te maken. Hij had in ieder geval nog niet helemaal toegehapt, hij verkeerde in het stadium waarin de prijs wordt afgewogen. Hoeveel was ze hem waard? Rook ze lekker genoeg, was ze niet té druk?

Allemaal vragen die ik niet voor hem kon beantwoorden.

De nieuwe vorm van verleiding was ten minste zo opdringerig. In het centrum zag ik ’s avonds enkele malen een groep Italiaanse jongens als een eenheid achter een mooi meisje marcheren. Zij hadden haar als doelwit van hun bewondering uitgekozen. Ze bleven een meter of tien, vijftien achter haar. Soms vertraagden ze hun pas om dan opeens weer te versnellen. Ze zongen in koor liedjes of scandeerden leuzen. Ook werd er in lange en korte roffels geapplaudisseerd.

Misschien is het een oud gebruik in Italië, maar we waren nu in Praag en je kon merken dat de uitverkoren meisjes er maar matig van gediend waren. Ze waren opeens het onvrijwillige middelpunt van een door anderen geregisseerde gebeurtenis, die door het lawaai veel aandacht trok. Verweer was niet mogelijk, het zou niet helpen als ze zich omdraaiden en „Donder op” (in het Tsjechisch) zouden roepen.

Was het eigenlijk nog wel verleiding, of was het meer een vorm van erotisch stalken?

Als het een poging tot verleiding was, dan was het in ieder geval de flauwste en lafste variant.