Principieel weiger ik donor te zijn/te worden

Ik ben zo`n weigeraar. Ik ben goed voorgelicht, ik ben een sociaal mens, ik ben niet dom en ik ben niet bang. Mijn lichaam is mijn lichaam, daar wil ik geen vreemde organen in, en ook gaan mijn organen na mijn dood gewoon, zoals dat al miljoenen jaren bij ons de gewoonte is, tot stof wederkeren. Dat is een weloverwogen, persoonlijke keuze, waarvoor ik respect verlang, en die niets met egoïsme te maken heeft. Het recht op dat respect volgt uit de autonomie en integriteit van zowel mijn lichaam als mijn geest. De medische wereld lijkt slechts één norm te hebben: iedereen moet donor worden. Deze visie gaat uit van de eenzijdige premisse, dat we met medisch ingrijpen, koste wat kost, alles in het werk moeten stellen om het mensenleven te rekken tot wat technisch en financieel nog haalbaar lijkt. Dat uitgangspunt is een ontkenning van het eenvoudige, voor ons allen (ook voor mij) moeilijk te verteren, maar erg onvermijdelijke kenmerk van alle leven: het gaat dood.