Poëtische reis door Ierland met Flint

Muziektheater: Ierse Tijgers door Theatergroep Flint. Gezien: 26/4 De Roode Bioscoop. Te zien t/m 20/5 aldaar. Inl.: 020-6257500.

„Soms mocht ik mee naar Ierland, met mijn moeder,” zingzegt acteur en muzikant Felix Strategier van Theatergroep Flint. De moeder van Strategier is in de jaren dertig op vijftienjarige leeftijd uit het doodarme Ierland naar Nederland gevlucht. Ze trouwde hier en sleet haar leven met heimwee naar haar geboorteland.

Strategier heeft met Flint talrijke voorstellingen over poëzie en theater gemaakt, onder meer over Gerrit Achterberg en Ingrid Jonkers. Nu komt Flint met een persoonlijke voorstelling, waarin Ierse blues, gedichten van W.B. Yeats, Dylan Thomas en Strategiers vertelstem elkaar afwisselen.

Het is verrassend te beluisteren hoe het beroemde gedicht The Lake of Innisfree van Yeats door de begeleiding en zang van Laurens Joensen tot een aangrijpend lied komt over het verlangen altijd weg te zijn: „I will arise and go now, and go to Innisfree.” Banjo, mandoline, gitaar, accordeon en cavaquinho (een kleine Portugese gitaar) zijn de passende instrumenten om de ruige, melancholieke sfeer van Ierland op te roepen.

In zijn gesproken tekst neemt Strategier de toeschouwer mee op een historische en persoonlijke reis door Ierland. Met telkens zijn moeder en haar broers als referentie komt de Ierse hongersnood aan bod, de grootscheepse emigratie naar Amerika en vanzelfsprekend de vrijheidsstrijd van het katholieke Ierland jegens het allesoverheersende Engeland. Een van Strategiers ooms heeft drie jaar gevangen gezeten in Liverpool. Hijzelf beschouwt zich als vrijheidsstrijder, de Engelsen zien hem als terrorist.

Kenmerkend is het verhaal over een ‘zondagse’ kroegentocht van Strategiers ooms. Gaat het café in hun eigen dorp om half vijf dicht, dan struinen ze zeven mijl verder naar een ander café, want een kroegbaas mag vreemdelingen niet weigeren. „Zo zijn we elke zondag vreemdelingen in eigen land”, aldus Strategier.

Dit beeld van vreemdelingenschap keert in elke scène terug. Om deze onthechting te kunnen weerstaan, verlangen de Ieren naar een plek waar „streams of whiskey are flowing.” Dat is niet gering.

Het is goed dat Strategier en zijn muzikanten de excessieve kant van de Ieren niet schuwen. Zo blijft de voorstelling mooi in evenwicht; heftigheid en een milde vorm van melancholie.