‘Zing zacht, anders hoor je piano niet’

In Drachten was zaterdag een zangworkshop van het lied ‘Gabriella’s song’ uit de film ‘As it is in heaven’. ,,Een buurvrouw zong een octaaf hoger dan ik”

,,Eerst de bassen´´, roept dirigent Meindert Bosklopper. Uit de rumoerige Drachtster Zuiderkerk spoeden ze zich naar het podium. Vervolgens schuifelen tenoren, sopranen en alten naar voren. In enkele minuten staan er ruim 200 mensen, koorleden en zangliefhebbers, voor de kansel. Bosklopper staat achter de piano, voor het ad hoc koor, dat in veertig minuten Gabriella’s song uit de populaire Zweedse film As it is in heaven zal instuderen.

De film is een groot succes in Friesland, waar hij al 22 weken in het Leeuwarder Filmhuis draait. Ook onder Friese zangkoren is hij geliefd. Wellicht mede door het feit dat het Friese antidiscriminatiecentrum Tûmba onlangs 450 dvd’s naar zangkoren verzond.

In de film (2004) van regisseur Kay Pollack keert een dirigent terug naar zijn geboortedorp, waar hij het plaatselijke kerkkoor onder zijn hoede neemt. Op onorthodoxe wijze stimuleert hij de koorleden op zoek te gaan naar de ‘toon’ in zichzelf. Een sleutelmoment is wanneer Gabriella, die thuis door haar man mishandeld wordt, een solo krijgt bij de jaarlijkse uitvoering in het dorp. Ze zingt onder meer: „Ik wil leven zoals ik wil. Het enige wat ik wil, is zijn wie ik ben. Sterk en vrij zijn”.

De film sprak Bosklopper, die al jaren het Drachtster Kleinkunstkoor leidt, direct aan. „Hij laat zien wat muziek teweeg kan brengen. Het maakt je vrijer. Koorleden leren elkaar beter kennen en begrijpen.”

De organisatie van het jaarlijkse korenfestival Stipelrûnte in Drachten vroeg hem de workshop te geven. Met zijn eigen koor studeerde Bosklopper het lied in. Zij stelden zich zaterdagmiddag op tussen de deelnemers aan de workshop.

In de film zingt Gabriella solo en ondersteunt het koor haar. Bosklopper liet de alten haar partij zingen. De sopranen, bassen en tenoren hebben een achtergrondfunctie. Deelneemster Wieke de Meer uit Akkrum is zelf dirigent van twee koren en vond de film prachtig. „Ik heb zelf heel wat meegemaakt, maar de muziek heeft me erdoor heen gesleept. Als je zingt valt alles van je af.”

Bosklopper slaat een akkoord aan. „Aaaahh”, klinkt het uit 200 kelen. „Prachtig, nog een keer´´, zegt hij. „Zing niet te hard, anders hoor je de piano niet.” Ook in de kerk zelf zingen toeschouwers mee. Bosklopper roept: „Een beetje luider de bassen.”

Een daverend applaus volgt van de toeschouwers. Er volgt nog een toegift. Maar het volgende koor staat al in de startblokken. Na afloop zijn Drika Admiraal uit Lippenhuizen, haar zus Marian uit Birdaard en Marleen Wever uit Groningen razend enthousiast. „Geweldig”, vonden ze het samen zingen. Wever: „Dit lied gaat recht door je hart.” Marian Admiraal heeft de film thuis op dvd al verscheidene malen bekeken. „Hij laat zien dat muziek emotie is. Ik zou niet zonder muziek kunnen.” Drika Admiraal: ,,Een buurvrouw zong een octaaf hoger dan ik, maar dat maakte niet uit. Iedereen zocht zijn eigen toon op en die paste in de harmonie van de melodie.” Bosklopper was verrast door het hoge aantal deelnemers. Het resultaat viel hem alleszins mee. „De muziek ligt wel makkelijk in het gehoor, maar er zitten veel sprongen in en dat is knap lastig. Op een gegeven moment kreeg ik echt koude rillingen, zo goed klonk het.”