Tori Amos

Zestien jaar na haar debuut Little Earthquakes is een gewone liedjesplaat niet meer genoeg voor Tori Amos. Na de eerdere thema-albums Strange Little Girls en Scarlet’s Walk is American Doll Posse opnieuw een conceptalbum dat geen moeite doet om toegankelijk te zijn voor niet-ingewijden in Tori’s naar binnen gerichte wereld van roodharige hypervrouwelijkheid. De Amerikaanse vrouw wordt geacht moeder en hoer tegelijk te zijn, stelt Amos. Om tegenwicht te bieden splitst ze zichzelf op in vijf verschillende personages die elk een vrouwenfiguur uit de Griekse mythologie vertegenwoordigen. In drieëntwintig songs creëert ze een ambitieuze verhaallijn waarin oorlogsprotest, seksualiteit, religie en wegwerpcultuur aan de orde komen.

Het vergt inlevingsvermogen om de volle 79 minuten bij de les te blijven, maar dan zijn ook echt alle nuances van Tori Amos’ hysterische, zalvende, melancholieke en agressieve natuur voorbij gekomen in muziek die als vanouds opgetrokken is rondom haar geliefde Bösendorfer-piano.

Tussen alle pretentieuze bombast valt zo nu en dan een liedje te ontwaren dat op zichzelf kan staan, met name het tedere Girl disappearing dat ons allen oproept onze feministische inborst niet te verloochenen.

Jan Vollaard

Tori Amos: American Doll Posse (Epic)