Nee, nee, nee en nog eens nee

De reputatie van het vrouwenduo The Suicidal Birds verspreidt zich snel.

Anarchisme speelt geen rol. „Maar we houden wel van een beetje agressie.”

Rechts is een weiland, links een donker dennenbos. Daartussen staat het ‘nest’, een zelf verbouwde caravan met zonneterras, en een schuur met een oefenruimte erin. De wanden zijn geïsoleerd met hooibaaltjes. Want al wonen The Suicidal Birds op het Friese platteland, de buren een kilometer verderop klagen toch over de bassen. Naast het nest is de moestuin waar courgettes en sla worden verbouwd. Een kleine windmolen zorgt voor energie. Hier, even buiten Bakkeveen, wonen en werken Jessie en Chay, ofwel The Suicidal Birds.

Ondanks hun pastorale herkomst maken zangeres/bassiste Chay en zangeres/gitariste Jessie (achternamen niet bekend) muziek met een ‘no’-gevoel. Dat spreekt niet alleen uit de titels van hun liedjes (No Nada, No Summer, No Fun No Art, No Use), maar ook uit hun getergde geluid. Jessie’s stem klinkt of ze zingt door een kapotte megafoon, en de gitaar wordt door een batterij vervormende effecten gejaagd. Het is een verrot geluid, dat de parels van melodieën moet maskeren.

Een paar weken geleden traden The Suicidal Birds op in voormalig kraakpand OCCI, in Amsterdam. Daar zorgde hun ‘no’-energie voor een feest. De ongeveer vijftig aanwezigen werden als door een magneet naar het podium getrokken. Daar stonden, begeleid door een drumcomputer: Chay – groot, rustig, – op bas, en Jessie – pezig, furieus – graaiend over haar gitaarhals. Of ik ‘bloedende oren’ had, informeert Chay na afloop. Waarom spelen ze zo hard? „We willen dat je omringd bent door geluid. Niet gestoord door het geklets van anderen of de val van een bierflesje. Het is een roes van drie kwartier, daarna word je weer wakker.”

Nu is het een zonnige lentemiddag in Bakkeveen. Een hondje scharrelt over het erf. De naam The Suicidal Birds komt van de vinken en koolmeesjes die hier in de herfst beukennootjes eten, en daarna verdwaasd overal tegenaan vliegen. Jessie: „Misschien dat er iets in die nootjes zit.”

Ze hebben al twee cd’s gemaakt, Z–list (2005) en Versus Life (2007), in het voorprogramma gespeeld van Dinosaur Jr., en getoerd in binnen- en buitenland, maar landelijk zijn ze nog niet bekend. De twee doen alles zelf. Ze zitten bij een platenmaatschappij, Tocado Records in Rotterdam, maar die regelt voornamelijk de distributie van de cd’s. Zeven dagen per week is Chay in contact met programmeurs in heel Europa om concerten te regelen. Want al zijn er nog niet veel cd’s verkocht, hun live-reputatie verbreidt zich snel. Deze zomer zijn er optredens gepland in Frankrijk, Noorwegen, Denemarken en in Duitsland. En tussendoor in Haarlem, Zaandam en Appelscha.

Jessie werkt in een metaalbewerkingsbedrijf. „Volgend jaar kunnen we waarschijnlijk leven van de muziek”, zegt ze. Chay: „Je moet niet op de bank blijven zitten wachten. Ik had al een website gemaakt voordat we goed en wel bestonden.” Na elk optreden slaat Chay aan het ‘netwerken’. Met de muzikanten van de andere bands probeert ze concerten te regelen. „Zo hebben we al in allerlei landen kunnen optreden. Vaak in kleine zaaltjes. Zoals laatst in Engeland voor een handvol mensen. Toen hebben we ook nog een paar sessies voor de BBC-radio gedaan.”

De liedjes op Versus Life maakte Jessie in haar eentje. In de oefenruimte, die tegelijk studio is, zingt ze, speelt ze gitaar en programmeert ze de drumcomputer. De opnamen maakt ze met een simpel computerprogramma, CoolEdit. Jessie heeft de ideeën, en Chay weet de manier om ze uit te voeren. Chay zoekt vuilnishopen en rommelmarkten af voor oude microfoons, ‘bakkies’ (effectapparaten) en pedalen. „Ik omschrijf hoe het moet klinken, en dan heeft Chay wel ergens een effect of microfoon, waardoor het inderdaad zo uitpakt.”

Ze kan niet zingen, zegt Jesse. Daarom zingt ze door een delay of distortion, die eigenlijk voor de gitaar bedoeld zijn, tot het suist en knettert. „Ik houd niet van keurige spullen. Een goede microfoon over een slechte geluidsinstallatie gaat nog, maar een goede microfoon over een goede installatie vind ik niks.”

Chay loopt naar de schuur en komt terug met een microfoon die eruit ziet als een ouderwets speakertje. „Kijk, een echte Revere, gevonden bij het afval, ergens in Duitsland. Die klinkt geweldig. Er ontbrak alleen een kabeltje. Dat heb ik even gesoldeerd.” Jessie: „Dat is het nadeel van werken met oude spullen, er gaat ook vaak iets kapot.” Chay: „Daarom heb ik altijd mijn eigen gereedschapskist bij me. Om alles te kunnen repareren dat vlak voor het optreden stukgaat.”

Waar komt het ‘nee-gevoel’ in hun muziek vandaan? Zo teruggetrokken op het platteland, met zelf verbouwde groenten en eigen windmolen, zou je kunnen denken dat ze zich afwenden van de maatschappij. Maar bij The Suicidal Birds speelt geen anarchisme of punk-agressie. „Ik zeg niet specifiek ergens nee tegen”, zegt Jessie. Mijn teksten zijn eigenlijk nogal inhoudsloos. Een nummer maak ik eerst in onzintaal, later zoek ik er Engelse woorden bij.” Of Spaanse, zoals in No Nada. „Die tekst komt voor een deel van een menukaart: ‘no vino’, geen wijn, ‘no manzano’, geen appel, ‘no zarzuela’, geen visschotel.”

De zomer, met tournees door Europa, lonkt. Morgen gaan ze een camper kopen. „Als je een week in Frankrijk bent, heb je niet alle dagen optredens”, zegt Chay. „Meestal verbleven we bij mensen thuis. Dan moet je ook steeds al je apparatuur naarbinnen slepen, anders wordt je bus met inhoud gestolen.” Jessie: „Want wij zullen het toch niet snel echt ‘maken’. Dan heb je luxe hotels en roadies die alles voor je doen. Toch moet ik er niet aan denken dat een ander met mijn spullen gaat lopen sjouwen.” Chay: „Na vijf uur rijden is het juist lekker om je even in te spannen.” Jessie: „Stel je voor dat je zo uit de auto in de kleedkamer moet gaan zitten wachten op de soundcheck.” Chay: „Of nog erger, dat iemand anders ook je soundcheck doet.” „Vreselijk”, zegt Jessie. „Dan ging ik heel erg aan de drugs, geloof ik.”

Versus Life ( Tocado Records). Concerten: 13/5 The Cave, Amsterdam; 18/5 Exit, Rotterdam; 19/5 Counter Culture Festival, Utrecht. Zie www.suicidalbirds.com