Genoeg over Mikko Leppilampi

In de dagen voor het Songfestival voelde ik een nationalistisch gevoel door Nederland trekken. En niet alleen bij mensen die van nature nationalistisch waren, nee, juist bij Randstedelijke intellectuelen. Die waren ineens erg van: ‘Kom niet aan onze Edsilia.’ En zodra Edsilia eruit lag, van: ‘Nou, ik ga NOOIT meer naar het Songfestival kijken.’

Zo’n belofte houdt natuurlijk niemand vol, dus zat ik zaterdag met vijf Randstedelijke intellectuelen voor het grote Oostblokfestival. Zelf vond ik het de moeite waard, al was dat vooral vanwege de naam van de presentator, Mikko Leppilampi. Het vreemde met een naam als Mikko Leppilampi (overpeinsde ik tijdens de saaiere liedjes, zoals het adequaat getitelde Unsubstantial Blues van Hongarije), het rare met een naam als Mikko Leppilampi is dat je er in de meeste landen om doodgepest zou worden, maar dat je er in Finland een heel blij en gevierd figuur mee kunt worden, zoals aangetoond door Mikko Leppilampi zelf.

Genoeg over Mikko Leppilampi. Een van de Randstedelijke intellectuelen merkte op (en ze had daar langdurig onderzoek naar gedaan) dat acts die bij het vorige songfestival succesvol waren, in het jaar erna vaak gekopieerd worden. Dit verklaarde al die in het zwart geklede rock-acts; vorig jaar won immers de deathband Lordi. Nu had de helft van de landen een goth uit de oude doos gestuurd, die met een Hongaars/Lets/Sloveens accent ‘Leave me alone’ brulde.

De andere helft was op de klassieke toer gegaan, en had gewoon een travestiet in zilverpapier met een accordeonnetje om zijn nek naar Finland gestuurd. Wel vernieuwend was dat de prijsuitreiking door de kerstman werd gedaan. Die heet in het Fins trouwens, als ik Mikko Leppilampi goed verstond, Jona Poepki. Nooit geweten. De aanwezigheid van de kerstman (Jona Poepki) nam wel wat weg van de zomerse rosé-sfeer die om het festival heen hoort te hangen, vooral omdat de kerstman (Jona Poepki) een mediageil mannetje bleek te zijn, die heel erg beslag legde op de microfoon. Dat krijg je als je alleen in december op tv mag.

Zoals bekend won een Servische dwerglesbienne, en ik vond dat ze het verdiend had. Lesbisch zijn is zwaar als je in Servië woont. Hoe ik dat weet? Dat zag ik gewoon aan haar. Onthouden voor volgend jaar: we sturen een lesbienne die kleiner is dan één meter vijftig. Kan Inge Diepman een beetje zingen?

Aaf Brandt Corstius